Blij als een klein kind

Het was me de laatste week wel iets met het weer en met de NMBS. Op zich vind ik het laag bij de grond om landgenoten zomaar onaangekondigd in de kou te laten staan door opeens te gaan staken.
En dat die staking dan nog een ganse week moet duren dat gaat mijn petje te boven.
Dat iedereen loon naar werken moet krijgen dat klopt, maar laat de mensen die dat loon naar werken willen krijgen dan ook werken.

De inlichtingsborden in Brussel Noord waren de ganse week onderverdeeld in ‘Bevestigde vertrekken’ en ‘Nog niet bevestigde vertrekken’
Zo was het de ganse week was het in spanning afwachten of de trein die ik diende te nemen zou verschijnen in de lijst van ‘aangekondigde vertrekken’.

En elke dag was ik blij als een klein kind toen de trein opeens enkele plaatsen hoger sprong en in de lijst van de aangekondigde vertrekken kwam te staan.

Fan van Prince

In de jaren tachtig was ik absoluut fan van Prince.

Ergens halfweg die jaren tachtig werd een concert van Prince op televisie uitgezonden. Toendertijd beschikte ik over een radio-cassetterecorder en die had ik toen vakkundig voor televisie gezet zodat ik het concert op cassette kon opnemen.
Je kan je voorstellen dat het geluid op die geluidsdrager van een bedenkelijke kwaliteit was. Bovendien kwamen er allerhande huiselijke geluiden op voor zoals hoesten, kuchen, een stoel die verplaatst werd enzoverder.
Maar dat weerhield mij niet om die cassette keer op keer te beluisteren.

Op 29/06/1987 zou ik Prince dan eindelijk life zien in het sportpaleis (setlist) (Verslag) met zijn sign o the times tour.

Een optreden die ik mij nog behoorlijk goed herinner. Rond podium in het midden van de zaal en een schitterende show door Prince en de zijnen.

 

Here we are folks
The dream we all dream off
Boy versus girl in the World Series of love
Tell me, have U got the look?

7 Jaar geleden

Toen kwamen we net terug van een reisje uit Spanje. Elle was er toen 5 Rune moest er nog 4 worden. Elle wordt er nu 13 en Rune die zal er volgende week 11 geworden zijn.

Een reisje die mijn leven totaal overhoop zou gooien. Er kwamen leuke tijden, er kwamen minder leuke tijden. U weet wel, veel was te wijten aan die hond die een deel van mijn leven domineerde. Maar de vrouw die ik op dat reisje leerde kennen stond mij altijd bij. En ondanks die mindere periode hield ze het toch uit.

En verleden jaar, op 30 Januari 2015 konden we onze liefde bezegelen met de geboorte van Ebbe.  Een broertje voor Elle en Rune.

Eerste stapjes

Sinds vrijdag 08/04/16 is Ebbe begonnen aan zijn eerste stapjes. Dat is 434 dagen (62 weken) na zijn geboorte.
Aan de hand werd er reeds goed gestapt, maar echt alleen meer dan 2 pasjes, dat was dus op 08/04/16.
En vanaf 13/04/16 lukte het Ebbe om toch al een aantal meter alleen te stappen.

Kleine stapjes, maar grote stapjes voor de jongen.
Het was niet gemakkelijk om er een filmpje van te maken maar ik ben blijven proberen totdat ik toch enig deftig bewijs gefilmd had.

Televisie kijken

Meestal ben ik zo rond kwart na zes/half zeven thuis na de dagtaak te Brussel. In de week dat Elle en Rune bij ons zijn begin ik dan (meestal) onmiddellijk het (meestal) warme avondeten klaar te maken zodat we tegen ten laatste 19u15 aan tafel kunnen. Als de 2 oudste niet bij ons zijn, dan steekt het niet altijd zo nauw wanneer het avondeten op tafel komt. Al probeer ik er toch voor te zorgen dat we rond 20 uur aan tafel kunnen.
In beide gevallen zorgt dit ervoor dat we tijdens de week pas tussen half negen en negen uur in de zetel belanden om toch nog wat televisie te kijken. Aan tafel wordt dan al eens besproken naar wat we die avond dan zouden kijken. Zo ook gisteren, de oudste kinderen zijn niet bij ons, en ik zei dat ik het nieuwe programma op VTM wel eens wou zien. Patrouille Linkeroever.
Maar wat ergerden we ons aan het programma. Het was voor mij niet makkelijk om het tot het einde uit te houden, zo flauw vond ik het. Daarna was er dan Beste Kijkers om de tévé avond te eindigen met de twaalfde man op één.
En dan rijst alweer de vraag waarom ik naar tévé kijk. Zouden we niet beter naar een film of een serie kijken. Of op sommige avonden gewoon een boek nemen en daarin lezen.
Maar dan werpt het mij alweer op dat ik kijk om te kijken. Zoals ik ook naar de radio luister om te luisteren. Ik vind het, hoe bizar ook, raar om naar iets opgenomen te kijken terwijl er (n)iets op de televisie is. Ook zo heb ik het moeilijk om naar een cd te luisteren terwijl stubru op de radio kan weerklinken.
Vreemd trekje vind ik dat van mezelf. Tijd voor wat verandering.

Muziekje 90

1987- Met enkele vrienden gaan we voor het eerst samen op reis. Nu ja, op reis is wel een groot woord want veel verder dan de camping Ardoer in  het Nederlandse Nieuwvliet, dichtbij Groede (De groe zoals wij zeggen) rijden we niet met onze brommers. We deden dit ook in ’88 en in ’89 deden we het met de auto; Eén van ons had toen reeds de beschikking over een auto en we voelden ons dan natuurlijk de koning te rijk. Eén van onze favoriete plaatsen in Groede was dancing De Ploeg, een dancing die we ook meermaals bezochten buiten onze verblijfsperiode op de camping.

Gedurende deze periode was er wel één band die we meermaals beluisterden. Een band die in 1987 het album Appetite for Destruction uitbracht, Guns N’ Roses. Dat album konden we met z’n allen van voor naar achter en van achter naar voor meezingen.

Uit de beste plaat van Guns N’ roses, Sweet child O mine.

 

Life's how you develop it