Het is er dit jaar dan toch nog van gekomen. Nadat het nieuwe album van Radiohead geruime tijd te downloaden was voor een zelf in te stellen prijs, heb ik de cd nu ook in mijn bezit. Ik heb hem dus niet gedownload omdat ik meer van ‘the real stuff’ hou. Het cd doosje kartonnetje kan je immers niet downloaden. Zo bevinden zich er een aantal stickers in + een boekje met de songteksten.
De cd zelf dan. Die heb ik nu een drietal maal gehoord en zoals het moet bij een goede cd, wordt die met de luisterbeurt steeds beter.
Jigsaw falling into place is al een tijdje hoorbaar op de radio en vind ik een prachtige song. Maar momenteel gaat mijn voorkeur uit naar Bodysnatchers, niet om wille van de titel maar uiteraard om wille van de muziek.
Mijn computer heeft nu een omgekeerd beeldscherm, zo vertelde een klant mij aan de telefoon.
Ik zei, “Haha, draai het dan gewoon terug om”. “Neen”, zegt de klant. “Het programma staat op zijn kop.” Oei dacht ik, ik zat net op de baan tussen zwevegem en Gent, hoe kan dat nu.
Klant vroeg me om dringend af te komen. Maar ik besloot om eerst naar huis te rijden en even te googlen.
En al snel bleek ik de oplossing te hebben.
Als je een computer hebt waarbij de videokaart on board zit dan is de kans groot dat je door de toetsencombinatie Ctrl Alt Arrow Up je beeld 180 graden draait.
De klant had zijn toetsenbord dus iets te ijverig afgestoft.
Ik dus dankzij google een reisje van 3 uur heen en terug bespaard. Dank u google. Dank u internet.
Kenden jullie die toetsencombinatie?
Jaren geleden kreeg ik ooit eens een mailtje met een flash filmpje erin. Nu, tijdens het wilfen kwam ik een ander filmpje van diezelfde maker tegen. Die flash-programmeur is Bruno Bozzetto.
Hieronder zie je alvast het filmpje dat ik ooit per email ontving. Andere filmpjes van diezelfde persoon zijn hier te vinden.
Voor diegene die het nog nooit gezien hebben: blijf vooral kijken.
Zaterdag jongstleden was ik in de keuken bezig met ons maandelijks zaterdag gerecht klaar te maken. Koantjessesse met name. Toen hoorden we opeens een luide, doch doffe knal. Dochter Elle liep het bureel in en kon zo uitkijken op de straat. Ze kwam terug naar ons gelopen en riep ‘Papa, ze hebben de bus kapot gemaakt’.
Toen ik met haar terug naar het bureel ging zag ik onderstaande:
Een bestuurder van een B.M.W. had de bus, die hier rechtover een halte heeft en zodoende op straat blijft staan, dus duidelijk niet gezien. 2 uur heeft het geduurd vooraleer de baan terug Busvrij was.
Een tijdje geleden heb ik aan Elle en Rune beloofd dat we eens met de trein naar Brussel zouden sporen. Vandaag, 23 December, hebben we dat dan ook gedaan. Samen met vrienden spoorden we naar Brussel.
De kinderen vonden het super om ‘de plaats waar papa werkt’ eens te zien. En het was natuurlijk dolle pret op de trein.
Het volledige verhaal van die dag werd geplubiceerd op het dagboekje van Elle en Rune.
Bij snarf las ik een postje over de bedelaars in de gangen van Brussel Centraal.
Net zoals hem loop ik ook zo een tiental maal per week door die gangen..
Op een bepaalde manier heb ik het lastig om al die bedelaars niets te geven. Het knaagt een beetje aan mijn geweten.
Dus :
Dagelijks geef ik wel iets aan zo een bedelaar. En dagelijks is dat aan dezelfde persoon.
Deze persoon zie ik daar reeds omstreeks acht uur ‘s morgens staan. Als ik terug naar huis ga, en dat is dan meestal rond vijven dan staat die man er nog. Hij heeft een baard, en draagt tijdens deze koude dagen een oude versleten sjaal en muts. Rond zijn waarschijnlijk-niet alle dagen gewassen lichaam-draagt hij een bruine jas.
Komende van het station naar de metro toe staat hij op de rechterkant.
Als ik ‘s avonds even de tijd heb, dan stop ik bij hem en maak een snel praatje.
En toch stel ik mij de vraag : moest ik die man nu bijvoorbeeld een verse croissant geven, zou hij die dan even graag aanvaarden als mijn eurocenten?
Soit, het bedrag dat ik in zijn kartonnen bekertje gooi varieert van een 20 eurocent tot 1 euro. Te zien wat ik in mijn kleingeldzakje zitten heb.
Wat ik mij ook afvraag : bijna elke werkdag loop ik wel eens door de nieuwstraat te Brussel. Daar zitten dan een aantal personen gewoon op de grond en meestal hebben die een baby in de armen. Zouden dat echte babietjes zijn? Want blijkbaar slapen die wezentjes altijd maar.
Tegenwoordig komen andere bedelaars zelfs eens aan je jas trekken om centen te vragen.
Zo maakte ik mee dat een meisje aan mijn jas trok en geld vroeg. Ik haalde mijn portefeuille boven en gaf haar het enigste muntstuk dat ik zitten had. Een stuk van twee euro. Achteraf maakte ik mij de bedenking dat dit wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn. Of zou dit een overdreven gedachte zijn van mij?
In mijn zoektocht naar welk nummertje ik zou aanvragen voor de music for life actie van studio brussel kwam ik opeens in de jaren tachtig terecht. Onlangs kwam ik door een parfum ook al eens in de jaren 80 terecht.
Ik moet een jaar of zeventien geweest zijn toen dit nummer een hit was in de discotheek die we toen frequent aandeden.
Voor diegenen die zich aangesproken voelen om mee te zingen :
Het is vandaag net een maand dat ik op project te Brussel zit dus tijd om eens een kleine evaluatie van het pendelen neer te tikken.
De eerste veertien dagen heb ik om zeggen geen minuut verloren door treinen die te laat waren.
De laatste veertien dagen zal het wachten in het station toch opgelopen zijn naar een drietal uur. Ook tijdens de treinrit zelf kan er al eens een oponthoud zijn.
En toch, vind ik dat dit nog altijd meevalt. Op de trein of in het station heb je immers tijd om iets anders te doen dan dat je je zenuwachtig moet maken in de auto. Trouwens, als je in hartje Brussel dient te werken lijkt de auto voor mij niet het ideale middel om hier te geraken. Ook de hoge kostprijs van de brandstof kan natuurlijk ook tellen in mijn keuze voor de trein. Zo zat ik onlangs op de trein te praten met iemand die jaren naar Brussel ging met zijn auto. Maar sinds begin deze maand verkoos hij ook de trein omdat zijn brandstof verbruik boven de 400 euro lag.
Deze morgen evenwel dienden we 35 minuten te wachten op onze trein vanwege wisselaars die stuk waren op het traject van Aalter naar Gent. En er zullen nog wel vele oponthouden volgen.
Wat me wel opvalt, is dat het vooral de oudere mensen zijn die als brompotten op de trein wachten en zitten.
Zo was het gisteren even druk in Brussel Centraal en nam ik tijdens het stilstaan op de trap onderstaande foto.
een brompot achter mij wist me op overtuigende manier te melden dat het nu geen tijd was om een foto te nemen maar dat ik diende verder te stappen.
Is het nu doordat ik zelf een beetje ouder geworden ben dat ik me niet zenuwachtig maak als een trein te laat komt? Of is het omdat ik beter heb leren relativeren dan pakweg 7 jaar geleden.
En toegegeven, ik heb nog geen staking der treinen meegemaakt. Maar indien staking, dan blijf ik gewoon thuis denk ik
Hopelijk word ik zo geen brompot. Zo een brompotten kom je ook tegen in supermarkten, op de bus en andere openbare plaatsen.
3 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen.
- Sven, de man die zit te denken hoe hij nu verder moet bloggen.
- Vincent, omdat het lang geleden is dat ik hem nog eens gehoord heb
- Serge, omdat ik weet dat die hard van zo een stokjes houdt.
Ik in een notendop Blog begonnen op:24/11/2006 Laatst gekocht
Boek:
Aspe - De Cel
CD:
K's Choice - Echo mountain
Admiraal Freebee - The hunny and the knife
WII:
Super Mario Galaxy 2
PS2:
God of war I & II
DVD:
The good sheppard
Ik lees
Dan Brown - Het verloren symbool
Studievoer:
ASP.NET 3.5
Concerten
Laatst gezien:
050309 Australian Pink Floyd show - Antwerp
Rock Werchter 2009
171009: Green Day - Sportpaleis
021109: Muse - Sportpaleis
061209: Placebo - Sportpaleis
220210: Australian Pink Floyd Show - Vorst Nationaal
Rock Werchter 2010