Het zonnetje en de nieuwste van K’s Choice

Dagelijks het traject Eeklo – Mechelen moeten doen in barre weersomstandigheden zoals de laatste maanden is niet echt een lachertje.

Ook de muziekkeuze van StuBru valt me ’s morgens een beetje tegen.
Zoals deze morgen bijvoorbeeld, een oude van Snap gevolgd door iets ouds van The Black Eyed Peas.
Ik zapte al snel naar Radio 1 waar ik een verhaal hoorde over het sociaal drama dat boven de werknemers van de Carrefour hangt.

Toen dat gesprek afgelopen was drukte ik terug op toets 1 van de radio om terug naar Stu Bru te luisteren.
Ik hoorde de eerste zangtonen en die stem kwam me bekend voor.

In de jaren 90 was ik echt verliefd geworden op de stem van Sarah Bettens maar mede doordat Almost Happy mij wat tegen viel en K’s Choice tijdelijk ophield te bestaan, was mijn liefde weggeëbd.
Ook toen K’s Choice vorig jaar terugkwam met de single voor de Music for Life campagne, kon Sarah en haar broer mij niet meer bekoren.

Maar oude liefde roest duidelijk niet en toen ik deze morgen de nieuwe single ‘Come live the life’ hoorde smolt ik meteen.
Ik reed ter hoogte van de Waasland haven en het zonnetje scheen. Zowel buiten als in mijn hart.

Oordeel vooral zelf:
(Indien Youtube niet beschikbaar is of indien het nummer reeds verwijderd zou zijn, op de site van K’s Choice is het nummer ook te horen).

Ben jij de technieker die ik zoek?

Ik heb nog een ouder digicammeke van Sony. Een DCR-HC17E.
Dat heb ik indertijd gekocht toen de geboorte van de zoon dichterbij kwam.
Het is nog met kleine, digitale cassettekes.
Sinds kort doet het kleine schermpje het niet meer. Ik kan dus wel nog filmen maar ik zie gewoon niet wat ik aan het doen ben.
Het scherm zelf werkt nog wel, want als ik in play back modus op het schermpje druk dan hoor ik de vingeraanslagen. En als ik dan eens juist op het scherm druk dan hoor ik het bandje spoelen of spelen.

Ik zoek dus iemand, want bij Van Den Borre praten ze over een kost van ongeveer evenveel als een nieuwe camera, die mijn cameraatje kan herstellen. Want ik heb, door de jaren heen, toch wel een leuk aantal filmpjes van mijn 2 kadeekes.

Mintzkov

Berichtje aan de Schuur:

Beste Heer Concertorganisator,

Mintzkov heeft een nieuwe cd uit. Echt wel eens het moment om ze op het programma van uw wereldberoemd festival te plaatsen.

En laat de Admiraal ook nog eens zijn ding doen op één van die podia. Liefst eens op mainstage.

Met vriendelijke groeten,
Uw concertganger die zijn ticket reeds betaalde waardoor je nog meer en nog sneller inkomen kan genieten.

Kijk, Mintzkov op een ander wereldberoemd festival te Eeklo. Een festival dat na één jaar reeds opgedoekt werd.

Gelieve uw facturen neer te leggen

Een klant, die mij nog een aanzienlijk bedrag moest ging onlangs failliet.
Er werd een curator en zo meer aangesteld en ik kreeg een schrijven waarbij ik mij kon aanmelden voor deelname in het passieve vermogen.

Recentelijk kreeg ik de vraag om alle openstaande facturen naar de Rechtbank van Koophandel van het bevoegde arrondissement te sturen.
Ik heb dat dan ook gedaan.

Iets later kreeg ik de vraag van de curator of mijn facturen ter griffie werden ingediend. Daar antwoordde ik uiteraard positief op.
Volgens de curator was dit niet gebeurd en kon ik dus niet deelnemen in het bevoorrecht passieve vermogen.
Daarop belde ik naar de griffie en die wist mij te melden dat de facturen daar wel neergelegd waren.

Terug mailen naar de curator.
En wat wist die mij te vertellen?

De verkoper moet binnen de vijftien dagen een afschrift van de aankoopfactuur neerleggen op de griffie van de handelsrechtbank van het arrondissement waar de koper zijn woonplaats of zijn verblijfsplaats heeft. Het afschrift moet door de verkoper voor eensluidend verklaard zijn.
Als aan al deze voorwaarden voldaan is, heeft de verkoper gedurende vijf jaar een voorrecht op het gefinancierde goed.

Resultaat:

Ik noteer dat in casu de facturen niet werden neergelegd ter griffie zodat het voorrecht van de onbetaalde verkoper geen toepassing kan vinden.

Met andere woorden:
Schuifel er maar naar.

Dus:
In principe zou je elke factuur binnen de 15 dagen na uitschrijven moeten neerleggen bij de griffie. Begin daar maar aan.

20 jaar geleden

5 Februari 1990. Deze soldaat milicien begeeft zich naar Kapellen. Aldaar dien ik intrede te doen bij het 6de linie bataljon van de kazerne Cdt. Bauwin.

Ik ben bij één van de laatste lichtingen die de verplichte legerdienst dient te vervullen. (Mijn broer zou het jaar erna ook zijn legerdienst vervullen en toen was het afgelopen).

Stamnummer 8950414 staat dan ook nog steeds in mijn geheugen gegrift. Thuis vind ik nog enkele dingen die mij doen terug denken aan die leuke maar toch best een bizarre tijd.

Onderstaande foto bijvoorbeeld.
Het zesde liniebataljon van cdt. Bauwin, Kapellen 1990

Jaja, jullie namen staan op de achterkant van dit perkament.

Maar van die maand in Kapellen, daar herinner ik mij niet zo heel veel van.
Dingen die mij zo te binnen schieten zijn:
– Dichtbij was een bos waar we gingen lopen (in Brasschaat dacht ik)
Die keer dat er sneeuw viel
– De drill sessies.
– De eerste keer dat we een wapen kregen (een FNC)
– We werden opgeleid door KRO’s en KROO’s en we hadden er respect voor.

Na een maand opleiding, vertrokken we naar Spich, alwaar we als pisserkes verwelkomd werden in de Kazerne Knesselaere. Wij zouden plaatsnemen in de C compagnie. En die C compagnie bestond dan nog eens uit 3 secties. Ik googelde de kazerne en krijg er zowaar kou van.

We kregen te maken met echte soldaten. Zo van korporaal tot kolonel en al. En we stonden daar. Terwijl ze riepen. Sergeant Maebe, sergeant Dieu, sergeant Donné, sergeant Van Eenooghe, sterke mannen waren het.
Althans zo dachten we, want we hadden er schrik van. Ik toch. Ik luisterde. En dat waren dan nog maar sergeanten. Owee als er een luitenant of een kapitein bij kwam. Maar die namen weet ik niet meer. Ook niet de naam van onze materiaalchef (CMS?), een man met een wilde snor. Haar op je hoofd mocht niet, maar die man had een snor, niet gewoon. Rost ook. Ja die snor was rost.
Ik heb er pattaten gejast. Ik niet alleen, ook mijn mede miliciens.
We hebben er les gekregen over oorlog spelen enzo.
We moesten, als cyclisten, van stormfusilierke spelen.

Op een dag reden we met de vrachtwagens richting Soest. Ge weet wel, zo van die legerkamions. Met een groene bache derover.
Daar dienden we wacht te lopen in een Amerikaanse kazerne. Naar’t schijnt lagen er daar atoomwapens en andere vernietigingsproducten.
Op een avond in de kantine, was er voetbal op televisie. De Rode Duivels speelden een wedstrijd tegen Engeland. WK 1990 weet je wel.
België verloor in de laatste minuut door een goal van Platt. U allen bekend natuurlijk.
Ondergetekende en één van zijn beste kameraden gingen na afloop van die wedstrijd het paradeplein op. Gezien de nood hoog was en de pinten rijkelijk gestroomd hadden deden we onze behoefte aan de vlaggenmast. Er zag ons toch niemand… Dachten we… Ik weet niet meer wie het was maar ik weet wel nog dat we daardoor een 14 dagen niet naar huis mochten. En in den bak vlogen. Dat ook nog.

De Koning, Boudewijn, die kwam ook op bezoek bij ons. ’t Was voor de 40/60 viering. En proper dat het daar dan moest zijn.

Ik kreeg 2 strepen, want ik streefde precies wel een beetje en werd zo korporaal milicien. Vanaf dan had ik ook iets te zeggen. En ik mocht de MAG schutter bevoorraden. Anderen werden dan minimi schutters of hielden het bij de FNC.
Vuur en vlam was onze strijdkreet.
Vuur en vlam, vuur en vlam vuur en vlam. En zo was ons wapen geschouderd.

20 jaar geleden dus. 10 maand legerdienst. Af en toe zal er hier nu wel eens een anekdote verschijnen.

*Groet*
Korporaal Milicien Bauwens. ‘Aanwezig!’

Dan ga je plat

Stel je voor, ’s morgens vroeg in de badkamer. Je laat het water lopen en 2 kindertjes staan te wachten om gewassen te worden.
De kinderen zijn 4 een half en zes jaar jong.
Ze deden zonet hun pijama uit en de oudste pakt de jongste, polonaisegewijs beet aan de schouders.
En dan beginnen ze samen te zingen: ‘Heb je eten voor mij, maak dan iets klaar voor mij, lalalalalala’.

En nu zit dat ene liedje toch al geruime tijd in mijn hoofd.

De kinderpuzzel

Bart De Pauw heeft een nieuw programma uit zijn mouw geschud.
Het luistert naar de naam ‘de Kinderpuzzel‘ en is vanaf 21 februari, na de Pappenheimers op één te zien.

Het programma, hetwelk een spelprogramma is, schijnt te gaan over een aantal kinderen en een aantal ouders.
De ouders weten niet van wie de kinderen zijn, tenzij het hun eigen kinderen zijn natuurlijk.
Aan de hand van spectaculaire proeven (dixit Bart De Pauw op stubru gisterenmorgen) moeten de ouders de kinderen bij de juiste mama en papa plaatsen.

Ik kijk er al vast naar uit.

Cruise control bug

Op de autostrade durf ik wel eens gebruik te maken van cruise control van de peugeot407SW. Meestal zet ik de snelheid op 123 (vraag me niet waarom er ondanks mijn onevenfobie dit toch een oneven getal is) en dan rijden maar.

Maar af en toe is het toch eens schrikken met mijn cruise control. Zo ook weer gisteren.
Op de expressweg van Antwerpen richting Knokke zette ik mij op het tweede baanvak. Ik ging een ander voertuig inhalen.
Op dat moment druk ik op het knopje om de cruise control in te schakelen. Mijn auto verhoogt de snelheid. Tot plots de auto zomaar uitvalt. Het is op dat moment net alsof je op de rem drukt.

Dat is nu de vierde keer dat het mij overkomt en telkens schrik ik er toch behoorlijk van.