Jonge meisjes

Verleden week vrijdag, we rijden richting Slagharen wanneer ik plots een sms ontvang.

Een voor mij onbekend nummer stuurt mij ‘Hallo schatti’. Ik toonde het bericht aan mijn vriendin en beiden begrepen we er niets van;
Omdat ik aan het rijden ben antwoord ik niet onmiddellijk en besluit dan ook om er niet verder op in te gaan.

Maar een vrouw zou een vrouw niet zijn, dus toen we in Slagharen aan het aanschuiven waren om in te checken zag ik dat ze ergens mee zat.
Al snel kwam ik bij het berichtje uit en zodoende besloot ik om eens te vragen wie er mij nu eigenlijk een bericht gestuurd had.

Als antwoord kreeg ik ‘Hey, ik zag je nr gist. op TMF’

Mijn vriendin besloot dan maar het heft in eigen handen te nemen en stuurde terug:
‘Beste, vooraleer je zomaar een smsje naar een wildvreemd nummer stuurt zou je je beter eens 2 maal informeren, trouwens het nr op TMF kan onmogelijk van mij zijn’.

Als snel kwam er een nieuw smsje binnen met de vraag
‘Sorry hoor dan heb ik het nr gist verkeerd opgeschreven, ik zit hier wat dom te doen met een vriendin. Maar nu je toch stuurt, hoe oud ben je?’

Er werden verder geen berichtjes meer verstuurd.

Maar het baart me toch lichte zorgen wetende dat (jonge) meisjes zomaar berichten gaan sturen om contact te leggen met een nummer dat ze op TMF gezien hadden.

Trouwens, dit al gelezen?

Licht klassiek

Muziek, als ik wakker ben dien ik muziek te horen.
’s Morgens word ik wakker met muziek. Van zodra ik in de badkamer of beneden ben dan zet ik sowieso de radio aan.
In de auto, op de trein, op het werk, … steeds is er muziek rond mij. Ik functioneer niet zonder muziek (net als dat ik niet functioneer zonder mijn ochtendelijke koffies).

Muziek kan echter wel heel hard op mijn zenuwen werken. The subs bijvoorbeeld die ’s morgens vroeg door de boxen schallen. Oh, het ligt wel aan mijn ouder worden en aan studio brussel zeker, want dat is vooralsnog de enigste zender – tenzij ik sport wil horen- waar ik de radio op posteer.

Dus ook ’s avonds, na de dagtaak en voor de avondtaak staat de radio bij ons op. Op Studio Brussel, of ik pleeg al eens een cd in te steken gezien het na zeven uur toch geen luisteren meer is naar stu bru, maar eerder mee springen op je stoel. En laat dat nu net het uur zijn dat we men z’n allen aan tafel zitten om te eten.

Die cd’s zijn echter ook niet echt van toepassing tijdens het avondmaal en daardoor speel ik nu al een geruime tijd met het idee om licht klassieke muziek te laten afspelen, cd gewijs.

Hebben jullie aanraders van lichte klassiekers om zo tijdens het avondeten op de achtergrond te laten spelen?

Bestolen

Natuurlijk, zo denk je, gaat dat nooit bij mij gebeuren, zo een pick pocket.
Tot gisteren dan. En wat loop ik er toch wel verveeld door.

Na de dagtaak te Brussel haalde ik nog een blikje cola voor op de trein. Die aankoop deed ik in de relay in het Brusselse Noordstation.
Zo af en toe durf ik mij voor tijdens de treinreis ook wel eens een zakje chips aanschaffen. Met 75 eurocent in de hand vertrok ik vanuit het boekenwinkeltje tot aan het snoepkraam ‘Cric Crac’ in de centrale hal van het station.
Ik ben er 99.9% zeker van dat ik daar dan mijn portefeuille in mijn rechterjaszak gestoken heb, iets wat ik altijd doe. Ik hou er niet zo van dat mijn portefeuille in mijn broekzak zit. Vooral niet op drukke plaatsen of waar pick pockets zouden kunnen lopen.

Ik was ongeveer net op het perron toen de trein richting Oostende zich reeds toonde.

Aangekomen in een vrij kalme trein zocht ik een plaats. Zoals de meeste mensen ga ik het liefst alleen zitten en daartoe had ik nu alle mogelijkheden.
Ik zag enkel een iets oudere heer en herinner me nog levendig een jongere dame die met haar valies worstelde om die onder de zetel te krijgen. Ik twijfelde nog heel kort om haar te helpen maar ze had het al snel alleen geklaard.
Toen deed ik mijn jas af, hing die aan het voorziene kapstokje in de trein, legde het zakje chips samen met mijn leesboek, telefoon, appel en blikje cola op het tafeltje en zette mij neer.
Vervolgens nam ik mijn telefoon, stopte er de koptelefoon in en stemde af op studio brussel.
Ongeveer op dat moment voelde ik mijn jas in mijn nek. Vreemd dacht ik, dat was toch behoorlijk hard. Maar ik stak het op de turbulentie in de trein en het feit dat ik waarschijnlijk mijn portefeuille gevoeld had.

Een uurtje later bij aankomst te Aalter, neem ik mijn jas van het kapstokje. Daar bedenk ik mij dat die een pakje lichter weegt dan normaal en ontdek ik dus dat mijn portefeuille niet meer aanwezig is.
Snel keek ik nog onder de banken maar helaas, niets te zien.

Toen ik thuis kwam deed ik meteen de nodige dingen zoals aangifte op de site van de nmbs van het verlies, en belde ik naar Card Stop. Vervolgens begaf ik mij tot de politie om de nodige attesten te verkrijgen.

Deze morgen, bij mijn aankomst te Brussel, bezocht ik beide winkels nog eens met de vraag of er een portefeuille gevonden was. Bij beide kreeg ik een ‘Non monsieur’.

Die pick pocket, die moet mij toch in de gaten staan houden hebben vanaf het snoepenwinkeltje bedenk ik mij dan, want hoe kan die anders weten in welke zak mijn portefeuille stak?
Die zal er wellicht in Brussel Centraal ook terug uitgesprongen zijn.

De achterloop kan beginnen en ook de centjes die aangewend zouden worden voor de fiets van de dochter die zijn verdwenen.

Het is echt een vreemd gevoel zo te weten dat er iemand met jou gerief gaan lopen is.

Blanke botersaus

Onlangs kochten we verse vis aan de zeemijn te Zeebrugge.
En toen bedacht ik mij dat vis met puree en botersaus best wel lekker zijn. Maar hoe ik die botersaus nu diende te maken, daar had ik geen idee van.

Gelukkig is er internet en die kwam met heel wat suggesties op de proppen.

Uit al de mogelijkheden selecteerde ik de bereidingswijze die ik terug vond op Hungryfeelings.

ingrediënten voor 1 l

600 g boter
5 dl room
200 g sjalot
5 dl witte wijn
1 citroen
kruidenboeket
witte peperbolletjes
zout
cayennepeper

Bereidingswijze

snipper de sjalotjes en plet de peperbolletjes en doe ze in een steelpannetje, samen met het kruidenboeket
bevochtig met de witte wijn en het citroensap
laat het geheel inkoken tot je nog ongeveer 1/4 van de hoeveelheid vloeistof over hebt
doe de room erbij
opnieuw tot sausdikte laten inkoken
de ijskoude boter in klontjes bij de vloeistof doen (pas als het eerste blokje is opgelost het tweede erbij doen enz) en met een spatel (op een zacht vuurtje) onder roeren. Na enkele klontjes mag de saus terug een beetje opgewarmd worden.
De saus mag in geen geval opnieuw koken. Ze zou anders schiften.
de saus door de sauszeef zeven
op smaak brengen met zout en cayennepeper

Nuttige informatie

In plaats van witte wijn kan ook visfumet of een combinatie van witte wijn en visfumet gebruikt worden
In plaats van citroensap kan ook azijn gebruikt worden
De binding van de saus ontstaat door de reactie van een hete reductie en de ijskoude klontjes boter. Boter op kamertemperatuur geeft geen binding, maar zal gewoon wegsmelten en vetogen vormen

Dat het lekker was!

Soldatenaras in de tuin van het leven

Dankzij de mensen van adhese kreeg ik onlangs 2 vrijkaarten om de Zoo of Plancendael te bezoeken.

Verleden week vrijdag, het was goed weer en we hadden met z’n allen een dagje vrij genomen.
Het moet zowat van mijn kindertijd geleden zijn dat ik Planckendael bezocht had dus dat leek me wel eens leuk om samen met de kinderen te doen. De zoo, die hebben we immers al meermaals bezocht.

Ook het zonnetje was van de partij, al de ingrediënten om er een fijne dag van te maken waren aanwezig.

Net als iemand die een abonnement voor de zoo/planckendael heeft konden we een uurtje vroeger dan het openingsuur in het park terecht.

Qua indeling is Planckendael uitermate fijn ingericht. Zo zijn de dieren opgedeeld volgens de continenten waarin ze leven.
Zo zijn er diverse speeltuinen voor de kinderen zodat de ouders al eens kunnen genieten van een natje en een droogje terwijl de kroost aan het spelen is.
Zo kan je nagaan hoelang je loopt over 28 meter, wetende dat een jachtluipaard daar één seconde over doet.

28 meter lopen

Zo is er ook een hindernisparcours en een kinderboerderijtje.
Zo zijn er ook vogels die veel ruzie maken, althans de zoon.

Die wist mij, toen ik naar de gieren stond te kijken, te vertellen dat er wel heel gevaarlijke vogels in een kooi zaten.
Omdat ik net naar de gieren stond te kijken beaamde ik dat, maar hij zei me dat er nog veel gevaarlijkere vogels waren.
Zo nam hij mijn arm beet en toonde mij enkele papegaai-gelijken. Toen zag ik waar hij op doelde, het waren niet zomaar papegaaien, maar Soldatenaras.

SoldatenAra

K3D of geen 3D

Zaterdag zijn we samen met de kindertjes naar de nieuwe Musical van K3 gaan kijken.
Net voor het betreden van de Elisabethzaal te Anwerpen kregen we een 3D brilletje hetwelk we dienden op te zetten tijdens de ganse voorstelling.

Ik zag al eerder een 2-tal 3D films in de cinema, maar dit was de eerste musical in 3D. Behoorlijk onder de indruk was ik van de mogelijkheden die een 3D musical heeft. Binnenkort staan we op de festivalweide ook met zo een brilletje zat ik wel eens te denken.

De vriendin echter, die zag het allemaal niet zo goed. Toen we een half uurtje ver waren in de musical zei ze
‘Ik vind maar niets aan die 3D, ik zie het gelijk niet’, en ze gaf haar 3D bril aan mij. Ik plaatste die op mij snoet, en inderdaad het 3D effect werkte niet. Ik ging er snel mee naar de locatie waar we de bril overhandigd kregen in de hoop daar nog iemand te vinden.
Er zat iemand aan de vestiaire en die kon mij een ander brilletje overhandigen.
Evenwel, we waren beiden verbaasd dat de bril die ik kwam ruilen er helemaal niet uitzag als een 3D brilletje.

Bleek nu dat de vriendin gewoon haar zonnebril opgezet had… No more words..

Nog eens over lopen

Het lopen gaat, logischerwijze, steeds beter en beter.
Ik slaag erin om dezelfde afstand (5 km) in steeds minder minuten te lopen. Ik hoef mij daar zelfs helemaal niet voor te forceren, het gaat gewoon uit zichzelf.

Ok, 24min30 is nog steeds geen supertijd, maar in vergelijking met verleden week snoepte ik er toch al een 2min15 sec af.

En opportunistisch als ik dan ben, dan ga ik eens opzoeken wat nu in feite het wereldrecord is op de 5 kilometer.

Tot mijn verbazing zag ik evenwel dat de tijd waarin ik 5 kilometer loop iets minder is dan het wereldrecord…. op de 10 kilometer weliswaar.

5000 Meter 12:37:37 Kenenisa Bekele 2004 – Hengelo
10000 Meter 26:17:53 Kenenisa Bekele 2005 – Brussel

Portretrecht

Bollen

Zaterdag jongstleden diende ik beroepshalve op de estetikabeurs in Brussel te zijn.
Vanaf de plaats waar ik de auto kon parkeren had ik een prachtig onderaanzicht van het atomium. Zodoende nam ik een foto van die bollen.

En die foto, die stuurde ik gelijk door naar mijn facebook account. Terug thuis gekomen zag ik een private message van Gudrun in mijn twitter, waarvoor dank natuurlijk.
Ze wist mij te melden dat foto’s van het atomium niet zomaar gepubliceerd mogen worden want dat daar portretrecht ofte beeldrecht op geldt. Het zouden wel eens dure bollen kunnen worden.
Je mag wel een foto van het atomium publiceren, maar dan mag het atomium niet het hoofdonderwerp zijn.

Sabam is ook hier eisende partij.
Zijn al deze foto’s dan betalend?