Vergeten parel

Voor veel muziekgroepen is streaming van hun muziek niet zo leuk. Daar waar ze vroeger toch wel enige centen puurden uit de verkoop van hun cd’s moeten ze het nu vooral hebben van de opbrengsten van optredens. Geen wonder dat ticketprijzen dan ook steeds duurder worden. En dat ook vinyl al een tijdje aan een opmars bezig is.

Zelf kocht ik vroeger bijna wekelijks een elpee in de jaren 80 of een cd in de jaren 90 – tot een stuk in de nillies.

Maar spotify bracht daar verandering in. Nu ga ik wel nog op zoek naar een stuk vinyl maar het meeste nieuw materiaal dat uitkomt sla ik op in mijn spotify account. Uiteraard een premium account waar ons ganse gezin gebruik kan van maken.

En af en toe laat ik spotify zijn goesting eens doen. Muzieklijstjes gebaseerd op mijn smaak. Hierdoor kom ik wel al eens een vergeten parel tegen. En die wil ik graag met jullie delen.

Deze song kwam ik tegen toen we afgelopen zomer op reis waren in Egypte.

Collective soul – Shine

“Shine”

Give me a word,
Give me a sign.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

Lay me on the ground,
Or fly me in the sky.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

Love is in the water,
Love is in the air.
Show me where to look,
Tell me will love be there?
Will love be there?

Teach me how to speak,
Teach me how to share.
Teach me where to go,
Tell me will love be there?
Love be there?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

Give me a word,
Give me a sign.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

Lay me on the ground,
Or fly me in the sky.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

I’m gonna let it shine
I’m gonna let it shine
Heaven, let your light
Shine on me

Oh, yeah,
Yeah
Heaven, let your light
Shine on me

(Shine) Shine on me, yeah
(Shine) C’mon and shine

Vanaf het begin

Gisteren, thuiswerkwoensdag. En zoals gebruikelijk is het eens om de 14 dagen spaghetti bij ons thuis. Dus dit was niet anders.

Omstreeks 12 uur ben ik heel even alleen thuis. Een kwartiertje, maximum. En zoals meestal staat de radio op Studio Brussel.

Op de radio weerklinkt een lied. Net voor ik aan de spaghetti begin zet ik mij even in de zetel. Dat lied. Lang geleden dat ik het nog eens gehoord had. Maar ik verdronk er bijna in. Zo mooi.

Deze morgen, iets voor half zes. Zoals bijna elke dag stuur ik een berichtje naar Studio Brussel via hun app. In het ochtendprogramma ‘Linde staat op’ is er een rubriek genaamd ‘vroege vogels’. Daarin wordt een luisteraar opgebeld die een berichtje stuurde en daarmee een plaat aanvraagt. En vandaag deed ik dat met de vraag of ze het nummer konden spelen hetwelk ik op woensdagmiddag sinds lang nog eens hoorde.

‘Goedemorgen!’ tikte ik. Zo een Right down the line van Gerry Rafferty dat zou wel smaken in de file. Fijne dag!’

En zowaar,  iets voor zes kreeg ik een berichtje.

‘Oh! Hou je telefoon maar al klaar!’

‘ Goeiemorgen trouwens, Christophe! Groetjes van Linde en Vio uit Brussel’.

En zo kwam het dat ik rond 06.15 opgebeld werd door Violette (twitterhandle) en dat ik even later een praatje deed met Linde. Over het werk in Brussel en vooral over de studerende kinderen.  En dat Gerry Rafferty vooral doet denken aan Bakerstreet, maar dat het nummer Right down the line voor mij dan toch nog beter is.

Ik naderde net de file te Aalst, toen mijn aangevraagd plaatje weerklonk.

“Right Down The Line”

You know I need your love, you got that hold over me
Long as I got your love, you know that I’ll never leave
When I wanted you to share my life, I had no doubt in my mind
And it’s been you, woman, right down the lineI know how much I lean on you, only you can see
Changes that I’ve been through have left their mark on me
You’ve been as constant as a northern star, the brightest light that shines
It’s been you, woman, right down the lineI just wanna say this is my way
Of telling you everything I could never say before
Yeah, this is my way
Of telling you that every day I’m loving you so much more

‘Cause you believed in me through my darkest night
Put something better inside of me, you brought me into the light
Threw away all those crazy dreams, I put them all behind
And it was you, woman, right down the line

I just wanna say this is my way
Of telling you everything I could never say before
Yeah, this is my way
Of telling you that every day I’m loving you so much more

If I should doubt myself, if I’m losing ground
I won’t turn to someone else, they’d only let me down
When I wanted you to share my life, I had no doubt in my mind
And it’s been you, woman, right down the line

 

#MeToo

Ik ben een beetje overdonderd door de hashtag #MeToo op twitter en facebook.

Maandagmorgen zag ik de #MeToo hashtag sporadisch eens passeren en ik gaf  zelfs een commentaar bij iemand op facebook ‘Knap dat je er wil of durft voor uitkomen’.

Later op de dag had die hashtag zich al als een geometrische serie geopenbaard. Als ware het een celdeling.

En dan dinsdagvoormiddag, iets voor zes uur ’s morgens. Ik rij de autostrade in Merelbeke op als plots Happy Birthday van Walter Capiau op de radio weerklinkt. ‘Huh’ , spontaan denk ik aan de man zijn – verjaarde zo niet bewezen – exploten naast de Hoger Lager of verjaardagsshow.

Al snel kom ik te weten dat deze song weerklonk voor Linde Merckpoel – presentatrice van Linde staat op op Studio Brussel – haar verjaardag.

En toen had ik nog een drie kwartier in de auto voor de boeg. En toen stelde ik mij de vraag, eens ik in de file stond, hoeveel van die perverselingen er nu rond mij ook in hun auto zaten.

Eens op het werk kon ik mij ook niet van die gedachte ontdoen.

Want bij al die  #MeToo tags hoort een #IDid tag. Zouden die ook zo spontaan opkomen? Voor mij is het en zal het in ieder geval #NotMe blijven.

En gij? Of durf je niet?

Stofzuigen

Ik weet niet de hoeveelste post het op dit blog is over een stofzuiger maar het kan al tellen.
We kochten dus nog maar eens een nieuwe stofzuiger. Ik had via een wedstrijd van Dyson een waardebon twv 47% gewonnen. 47% op het aankoopbedrag van een nieuwe dyson. En dat kan natuurlijk al tellen.

De dirt devil dewelke we als laatste  hadden heeft wel een goede zuigkracht maar het is en blijft vervelend om het spel in gang te steken. Uithalen, stekker insteken en de draad uitrollen.  Overal tegenaan botsen, zowel met de bak als met de darm. Pf, een mens zou het zich ontzien om te stofzuigen. En zo een stofzuiger weegt dan ook nog behoorlijk veel dus is het een hele klus om die naar boven te brengen.

Het grootste probleem van de dirt devil was deze keer echter de zuigmond. Het was echt geen plezier om er de dagelijkse stofzuigbeurt mee te voltooien.  Dagelijks hoor ik je denken. Ja, toch wel. Beide ouderen thuis zijn nogal propere mensen. Zelf kan ik er niet al te goed tegen dat er vuil ligt op de mat in de living. Of op de vloer in de rest van de woning.

Een rondvraag op twitter maakte er mij niet echt wijzer op of de Dyson stofzuiger dan zo een goed machine was als gesteld in de vele reclame die het merk maakt.

De dag na de bestelling werd de dyson V7 absolute reeds geleverd.


Die avond nam ik even de tijd om de diverse onderdelen te bekijken en om de handleiding diagonaal te lezen. Omdat zo een dyson snoerloos is diende die dus opgeladen te worden. Een werk van goed 2,5 uur volgens de handleiding.

Toch bleek de batterij enigszins opgeladen te zijn. Dat bleek toen ik de motor aan de steel bevestigde en daarbij de drukknop om te zuigen indrukte. Wow, dat was even schrikken.
Dus snel het tapijt op en toch wel onder de indruk van wat er reeds in de opvangbak terecht kwam. Helaas kwam er aan het zuigen snel een eind zodat de batterij dan toch opgeladen diende te worden.

Daags nadien kon de eerste volledige zuigbeurt dan gebeuren. En die was zeer intens. Een waar genot.
Zeer tevreden over de zuigkracht en het gebruiksgemak van de Dyson. Ook weegt dat ding nauwelijks 2 kilo waardoor het heel makkelijk mee naar boven kan om daar ook de nodige werk te doen.

En boven dat gebruiksgemak staat dan ook nog eens dat de kinderen de dyson heel graag gebruiken. Daar waar het voorheen eerder zagerij was over het feit wie er nu eens zou stofzuigen, zouden ze nu elk zo een stofzuiger kunnen gebruiken.

Hopelijk blijft de motor zijn zuigkracht behouden want dat is naar het schijnt nogal eens het probleem bij Dyson.

Druiven

Je kent het wel, je doet een zak chips open en hop daar ga je; die zak die moet leeg.
Ik heb dat in mindere mate. Die zak die zal leeg geraken maar daarom niet op één avond. Want chips, die eet je toch alleen maar ’s avonds. Of als er eens volk over de vloer komt.

Maar waar ik niet van kan afblijven, dat is van druiven. Die tros die ik meeneem naar het werk die is op een kwartiertje op. En een tros dat is dan zo een 500 gram. Lekker dat dat is.
Het is nu 09.19 en die tros, die is op. Jawel, evenals mijn 8 stuutjes die ik deze morgen rond 05.15 stond klaar te maken voor deze middag.

Gelukkig zijn druiven wel heel gezond. Enkel een beetje opletten voor de fructose.

Binnenkijken


Je weet natuurlijk dat ik bijna elke werkdag op en af naar Brussel ga. En je weet natuurlijk ook dat ik het grootste deel van de werkdag dan in een groot gebouw aan het werken ben. Of ja, haha, probeer te werken.

En uiteraard wil je ook wel eens zien hoe dat gebouw er nu precies van binnen uit ziet. Voor wie het nog niet via google zou opgezocht hebben; ik deed dat voor jou!

Ziehier een paar fotootjes en een verhaaltje over de toren.

Geen felle lichten

Weet je nog, niet zo heel lang geleden schreef ik iets over felle lichten die mij parten speelden als ik met de auto rij.

Wel, sinds kort heb ik daar geen last meer van. Het is nu niet doordat ik niet meer met de auto naar het werk rijd; neen dat doe ik zeker nog altijd. Het is en blijft de meest snelle manier om op het werk in Brussel te geraken.

Natuurlijk is het de luxe die de nieuwe wagen mij biedt. Ik zit al iets hoger dan voorheen en tevens lijkt het glas van de auto de lichten van tegenliggers en achtermijrijders wel te absorberen.

Kwestie van aangenaam op het werk te geraken is dat ook alvast een pluspunt.

 

 

Bootleg

Ik koop graag eens een vinyl plaat. En op de rommelmarkt durf ik dan wel eens in menig platenbak snuisteren. Meestal zie ik onmiddellijk aan de verkoper en aan de eerste plaat in den bak aan wat ik mij mag verwachten.

Zo liepen we ook verleden zondag rond op de rommelmarkt te Kaprijke. ‘We’ dat waren mijn vriendin, mijn broer en vriendin, zoontje Ebbe en ikzelf.

Ook broer Ives zou wel eens een vinylke durven kopen. Toen hij mij vroeg of ik iets specifieks zocht zei ik ‘niet echt, maar dat een Oasiske (what’s the story morning glory) , een Guns n Roseske (appetite for destruction) een Supertrampke (in paris) er wel bij zou mogen’.

Aan een kraam met eerder duur maar wel zeer verzorgd materiaal kwam ik een live elpee van de Guns tegen. Guns n Roses ‘sin city return.

Ik kende de plaat niet maar toen ik zag wat er voor nummers opstonden aarzelde ik niet. Ik keek snel eens naar de plaat zelf en die leek wel (near) mint(*) te zijn. Ook de cover was net geen mint want de lp was niet meer ingepakt. Verkocht.

Toen ik thuiskwam wou ik nu wel eens zien of de betaalde euros een beetje in de normale verhoudingen waren.

Discogs is dan meestal mijn wiki voor de vinyl. Maar daar bleek de lp niet beschikbaar te zijn. Vreemd vond ik. Een klein beetje later vond ik via google dat het om een bootleg gaat.. Ik weet niet of ik hier tevreden mee dien te zijn.

(*) ( gradaties van audio )