E.L.O

E L wie? Dat ken ik niet hoor.

E.L.O! Euh de groep van Mister Blue Sky.

Aaaaah. Maar natuurlijk ken ik dat.

Wees gerust, je bent niet de enige die zo reageert wanneer ik zeg dat ELO toch één van de groepen was waar ik in de jaren 80 nogal veel naar luisterde. Het begon allemaal met een liedje op een verzamel LP uit 1986. De song was Calling America en ik was er zo van gepakt dat ik onmiddellijk naar de toenmalige platenwinkel ‘Matthijs’ in Eeklo reed om mij daar de LP Power of balance te kopen.

In die tijd kocht ik nogal veel platen, bijna al het zakgeld en geld dat bijeen gespaard werd via verjaardagen of nieuwjaren werd daar aan besteed. Zo begon ik cassettes op te nemen voor medestudenten die deze dan voor een prijsje kochten en zo kwam er opnieuw geld in het zakje om veelal platen (of naft voor mijnen brommer) te kopen.

In die tijd gingen we ook regelmatig naar Sluis. En in de platenwinkel aldaar kocht ik nog een plaat van ELO – Greatest Hits.  Mijn budget was immers niet voldoende om de volledige collectie in huis te halen en ik diende toch wat ander materiaal ook te kopen (voor school, weet ge wel.)

Ik moet evenwel toegeven dat ik ze niet meer volg sinds pakweg 1992.  Ik dacht echt wel dat het over and out was met de groep en dat Jeff Lynne al lang zijn eigen ding deed. Neemt niet weg dat  ik heden ten dage nog af en toe eens naar ELO luister. Zo kocht ik via Discogs de LP Balance of power terug en Out of the blue vond ik voor een prijsje op een rommelmarkt. Zelf vind ik het nog altijd heel goed klinken en ook de rest van de huisgenoten vinden het best OK; voor een paar liedjes dan.

Ik erger mij dan ook aan StuBru dat ze maar één song spelen van ELO. En dat is dus, jawel, mister Blue sky.

ELO stond dus op een lijstje bij mij van groepen die ik ooit wel eens live wou zien. Net zoals Doe maar daarbij stond. En Doe maar, die zag ik dit jaar, op de Lokerse feesten.

En nu het beste van al. E.L.O leeft nog en tourt! In September 2018 komen ze zelfs redelijk dichtbij. Naar Amsterdam.

Dat ik dit nu pas te weten ben gekomen. Niets van media heb ik errond gehoord of gelezen. Nochtans hebben ze afgelopen zomer voor 70.000 personen in Wembley gespeeld. Wel even schrikken als je het publiek ziet uit hun dak gaan. Niemand van onder de 70 jaar denk ik.

Snel kijken of al tickets beschikbaar zijn. Blijkt bijna de ganse Ziggo dome uitverkocht te zijn. Nog een paar honderd kaarten. Ow zekers. Bij deze, die voor ons zijn binnen. En ik wou u dat laten weten.

 

Blauwe maandag

Elke avond vanaf 20 uur probeer ik een beetje te lezen. Op dat moment is de kleinste sloeber net in zijn bed, en als de 2 grootste bij ons zijn, is dat hun uurtje om de smartphone obsessief te beheren.

Rond negen uur dienen die smartphones aan het oplaadstation geplaatst te worden en dan gaat ook de televisie meestal aan. Ik lees soms door, maar door het omgevingsgeluid is dat al heel wat lastiger.

Maar ik wou komen aan het boek hetwelk ik momenteel aan het lezen ben. Nadat ik op reis zowel Deflo – Vlees als Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough gelezen had begon ik aan het eerste boek in de reeks van Frieda Klein; Blauwe maandag van Nicci French.

Maar kijk, we zijn nu bijna eind November en ik ben nog bezig in dat boek. Ik las niet elke avond, dat is waar. Maar de reden is gewoon omdat ik dit boek helemaal niet zo leuk vind. Het is een echt vrouwenboek denk ik dan. Alles is zo langdradig dat het niet blijft boeien. Ik had dit eerder ook al eens met Het smelt. Toen stopte ik met lezen. Blauwe maandag wil ik nu wel uitlezen maar ik ben zeker dat ik de andere daaropvolgende boeken van de ereader zal verwijderen.

Ik stap wel terug over naar een Deflo, Aspe, Coppers of andere mannenboeken. Je maakt hier natuurlijk uit op dat de boeken die ik lees nogal licht verteerbaar zijn. Hoewel.. Als je bepaalde fragmenten uit de Heren hun boeken in gedachten haalt dan kan dat wel eens doorwegen.

 

Wat moet men nog geloven.

Voor mij schreef Darya Safai alweer een column waar ik stil bij val. Ik begin dan te denken hoe het zo kan zijn. Eerder postte ik eens een column van haar, hieronder volgt er terug één die kan tellen. Hoe hard velen van de volgelingen het ook afstrijden het merendeel is een rotte plek in deze massa.

Net als ik bij het hele gebeuren rond de #MeToo niet bijkan, kan ik alles wat betreft de indoctrinatie van de islam niet kaderen. En ik heb nochtans grote kaders en kapstokken enzomeer. Eens temeer besef ik hoe belangrijk, wij ouders, zijn in de opvoeding van de kinderen. En dat we heel gelukkig mogen zijn dat er ook scholen zijn die een groot deel voor die opvoeding instaan.

Lees (en huiver een beetje mee).

Islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen

Neem het aan van iemand die ervaring heeft met islamisten, zegt Darya Safai: we kunnen de alarm­signalen over hun brainwashing maar beter ernstig nemen.

Vrouwenrechtenactiviste

Twee islamisten komen onze jongeren in het stadhuis van Genk vertellen hoe ze een goede moslim moeten zijn, ‘van de wieg tot het graf’ (DS 21 november). Mij verbaast dat niet. Ik ken hun methodes van vroeger, in de Islamitische Republiek Iran. En ik weet dat in de koranlessen overal in het land aan dezelfde soort brainwashing wordt gedaan.

De manier waarop de bezoekers plaatsnemen in de zaal, zegt al veel. Mannen vooraan, vrouwen achteraan. Die apartheid zit ingebakken in de islam. Wie zich er niet naar schikt, is een slechte moslim.

Met de kledingregels van de islam bent u intussen vertrouwd. Een goede moslima moet altijd een hoofddoek dragen, en dat is nog het minste. Opdat ze toch zeker niet de lust van de man zou opwekken, wordt ook met klem aangeraden, zeg maar opgelegd, om het hele lichaam te bedekken met lange, losse kledij. Een van de meisjes in de Nieuwsuur-reportage over de lezing in Genk voelt zich schuldig omdat ze een jeans draagt. Ze wil zich zo snel mogelijk onderwerpen aan de filosofie die achter de kledingcode schuilt. Het gaat nochtans om een drastische inperking van de individuele vrijheid die sommigen jammer genoeg blijven verdedigen als een vrije keuze.

Cassettes vernietigd

De indoctrinatie is al veel langer aan de gang: in koranlessen en lezingen, in de moskee, op sociale media, zelfs in onze scholen

Dat de islamisten ook muziek als verwerpelijk beschouwen, komt voor velen misschien als een verrassing. Ik ken het verbod op muziek maar al te goed. In Iran werd ons geleerd dat we vooral ‘zedig’ moeten blijven, met het oog op ons leven in het hiernamaals. Dat is in tegenspraak met muziek en vrolijkheid. We mochten alleen luisteren naar melancholische korangezangen die ons deden wenen.

Als we door de zedenpolitie betrapt werden terwijl we naar muziek luisterden, in de auto of zelfs thuis, kon dat zware gevolgen hebben. Auto’s werden in beslag genomen, cassettes vernietigd. Muziek en dansen werden en worden beschouwd als een aanval van het Westen op de islamitische waarden – vrouwen zonder hijab ook.

U denkt nu misschien: ja, maar dat is Iran. Het spijt me, maar het islamisme is niet meer uitsluitend het probleem van islamitische landen. Het leeft tussen ons, zoals in Genk nog maar eens is aangetoond. Het verbaast mij dat sommige mensen de alarmsignalen nog altijd niet ernstig nemen. In koranlessen en lezingen, in de moskee en op sociale media, is de indoctrinatie al veel langer aan de gang. Zelfs in onze eigen scholen.

Ik kan het niet genoeg herhalen: het islamisme is strijdig met onze waarden van gelijkheid, vrijheid en secularisme. De islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen, zoals hen beloofd wordt in hun religie.

Een varken in het hiernamaals

Het gemakkelijkste doelwit van hun ­indoctrinatie is de jonge generatie, de toekomst van ons land. In de koranlessen voor kinderen circuleert een bekend Franstalig Youtube-filmpje waarin gezegd wordt dat mensen die naar muziek luisteren in het hiernamaals een varken worden. Dat vinden die kinderen natuurlijk verschrikkelijk.

Ook de ouders gunnen hun kinderen niet altijd een kritische blik op de misda­dige intenties van de islamisten. Nog maar aan kritiek dénken is al taboe. Zoals ons op school werd geleerd: wie durft na te denken over het bestaan van god, is een kafir (ketter) en gaat naar hel. Kunt u zich voorstellen wat voor een stress dat geeft in zo’n kinderhoofdje? Onder het mom van vrijheid van godsdienst leren ook islamisten in dit land onze kinderen om afstand te nemen van deze samenleving, om ze te verafschuwen zelfs en uiteindelijk aan het wankelen te brengen. Werk niet waar je niet op tijd kan bidden. Werk niet waar je geen hoofddoek mag dragen. Luister niet naar muziek. Die beperkingen van de sociale vrijheid werken de segregatie in de hand. En ze zijn nog maar het begin.

We moeten onze kinderen weerbaar ­maken, ook en zeker kinderen uit islamitische gezinnen. Hen leren om kritisch  te kijken naar hun religie en om zelf uit te maken welke religieuze principes tegenstrijdig zijn met de Universele Rechten van de Mens. We moeten wijsheid verspreiden en de opvoeding van ons nageslacht zelf in handen nemen. Tegelijkertijd moeten we onze democratie weerbaar maken tegen alles wat haar bedreigt. We mogen nooit toelaten dat islamisten de instrumenten van de democratie gebruiken om haar te ondermijnen.

 

ACC

Ik heb de gewoonte gekregen om op de autostrade de auto via ACC te laten rijden.  ACC staat voor Adaptive cruise control. Hierbij wordt de snelheid van de wagen aangepast aan wat er voor jou gebeurt. Ik stel van zodra ik de autostrade in Merelbeke oprijd de ACC in op 130, een snelheid die vanwege de drukte op de weg vrijwel nooit gehaald wordt. Een eerste deel file, meestal een paar minuutjes, is net na de oprit van Aalst. Dan gebeurt het wel al eens dat de auto maar een 40-50 km/h meer haalt. Of zelfs al eens stilstaat.

Een volgende stukje aanschuiven is vanaf Ternat tot aan Groot Bijgaarden.

Tussen deze 2 stukjes file wordt er meestal ook niet sneller gereden dan een goede 100 km/h. Ik laat hier de cruise control dus zijn ding doen en hou het de snelheid niet zo hard in de gaten. Natuurlijk blijf ik wel aandachtig het verkeer volgen want je weet maar nooit. En ook met de aan de rechterkant voorbijstekende motards is het wel eens opletten geblazen. Deels daardoor blijf ik dan ook op het derde(*), meest linkse, vak rijden.  Bijna iedereen blijft op dit stuk op zijn rijstrook.

Deze morgen zat er al even een audi in mijn gat te duwen,  Meneer den Audi wou duidelijk passeren maar ik achtte dit niet echt nodig. Volgen zult gij! Wat heeft het hier voor nut om één wagen op te schuiven? Maar Meneer Audi zag plots een kansje op de middenste strook, stoof daarop en stak mij voorbij om dan zijn plaatsje net voor mij in te nemen. Ik nam de controle van de ACC over en diende te remmen. De ACC doet dat uit zichzelf maar toch remde ik zelf. Het is nog altijd de macht der gewoonte.

Ik trok dan ook maar eens met mijn lichten naar mijn voorligger. Een witte Audi A7. Mooi zondermeer.

En zo kwamen we samen aan in het stukje file vanaf Ternat. En daar zag ik mijn kans om Meneer Audi A7 via zijn rechterkant te nemen. Ik reed dus naar het tweede rijvak en kon hem makkelijk voorbij steken. Niet zonder dat ik even mijn raam opendeed om hem erop te wijzen dat ik vond dat zijn nek nogal dik was. Agressieveling die ik ben.

En zo vervolgde ik mijn weg op het middelste rijvak tot Groot Bijgaarden zonder Meneer nog gezien te hebben.

(*) eerste-, tweede- en derderijstrook: de telling in belgië gebeurt vanaf de buitenberm. In andere landen telt men vanuit de middenberm.

 

 

 

Moet er nog koffie zijn?

Stoppen met iets, het lijkt mij meestal heel eenvoudig. Zo was het voor mij niet zo heel moeilijk om, nu 14 jaar geleden te stoppen met roken. En ik rookte behoorlijk veel.

En zo was het ook niet eens zo moelijk om, nu een 10-tal maand geleden te stoppen met alcoholbevattende drankjes te nuttigen.

Zo moeilijk is het dan wel om te stoppen met koffie drinken. Nochatns denk ik steeds na het eerste koffietje hetwelk ik na het opstaan nuttig dat dat het eerste en het laatste voor die dag zal zijn. Zeker als ik dan nog naar het werk in Brussel dien te rijden en dus ongeveer een uur en een kwart in de auto zit. Er was zelfs een korte tijd dat ik koffie mee had in de auto. Maar ik morste één keer koffie terwijl ik al drinkend aanschoof in de file dat ik die drinkpul niet meer meeneem.

En dan volgt de routine op het werk. Aankomen tussen half zeven en kwart voor zeven. De lift nemen tot op het derde en de laptop vastklikken op de docking station en aanzetten.

Brooddoos, banaan en ander fruit uithalen. Tegen dan kan ik mijn wachtwoord ingeven op de pc en vervolgens stap ik naar het sanitair om van daar uit mijn weg te vervolgen naar de koffiemachine.

Hop, we zijn vertrokken. Tegen dat de eerste collega aankomt, zo een half uur na mij, ga ik voor mijn derde koffie. En dan begint het te knagen. Alé nog eentje. En dan spa ofzo. Maar tegen dat het dan kwart voor acht is zit ik aan nummer 6 of 7 ofzo.

Nochtans heb ik niet onmiddellijk de behoefte om er na de rit nog te drinken. Het is eerder de gewoonte denk ik dan. Maar eens ik die eerste op het werk gedronken heb dan volgen de volgende elkaar al snel op. Te snel. Zelfde als ik thuis werk. Dan is de bron dichtbij na het eerste kopje en zal ik al snel een volgende halen. En nog één en ngo één en … .

Een vervelend gevolg is dan ook dat ik mij vrij vaak van de tevelen aan opgenomen vocht dien te ontdoen. Dat kan dan wel om het half uur zijn. Of soms nog sneller.  En ’s middags, als ik geen koffie drink, dan begin ik hoofdpijn te krijgen. Dan toch maar terug een koffietje? En zo wordt het natuurlijk ook avond. Na het avondeten, dan ook nog maar een koffietje? Met een koekse natuurlijk. Of een stukje chocolade.

Kijk, morgen probeer ik het eens zonder.  Maar ik vrees dat ik dan vrij snel op cola zero zal overschakelen. Want Cola zero dat lijkt wel mijn nieuwe verslaving te worden. Verdoemme.

 

Terwijl ik deze blopost schrijf heeft Stubru de platen Where is my mind en Not an addict gespeeld. Toeval. Niet?

kschoice

Deraf

Zo één van de leuke voordelen van vroeg beginnen werken en dus ook om vroeg thuis te zijn is dat je je tegen half vijf al kan gaan douchen en vervolgens losse kledij kan aandoen. Gisteren was dat niet anders.

Voor dat ik de douche indook besloot ik ook om dat beetje haargroei op kin en boven de mond een beetje te trimmen. Omdat de haartjes alle kanten opspringen bij het gebruik van een tondeuse leg ik (wc)papier in de lavabo en met mijne kop een beetje naar beneden begin ik dan aan de trimbeurt.

Ik weet nu niet direct hoe het komt maar ik vond dat ik nogal vrij veel haar op het papier zag vallen. Ik richtte mij even op zodat ik mezelf in de spiegel kon zien en ja hoor, er was een flinke hap haar verdwenen. Alles eraf dan maar.

Ik besloot om er niets van te zeggen aan de huisgenoten want dit zou toch genoeg opvallen. Niet dus. Ze zouden het dan wel zien terwijl we aan het eten zijn dacht ik. Maar dat was buiten de zoon gerekend. Die zag het wel onmiddellijk toen hij van school thuiskwam. En hij kon dan ook zijn mond niet houden en vroeg aan de dames in huis wat er nu veranderd was aan mij. Beiden kwamen vol verwondering naast mij staan als was David Beckham, George Clooney of  Brad Pitt (*) in eens in huis gekomen.

‘Hoooo je lijkt wel 10 jaar jonger’ was één van de eerste dingen die ze uit konden spreken.

Toen die avond een vriendin van de vriendin, dus ook wel een beetje een vriendin van mij, binnenkwam, zag die het wel onmiddellijk. Wat ze precies zei weet ik niet meer maar dat het haar wel opviel spreekt boekdelen.

(*) Schrappen wat niet past.

Dichtbij staan

Een concertje, we pikken er wel af en toe eens eentje mee.

Afgelopen zaterdag begaven we ons naar het sportpaleis om aldaar één van mijn funkieste favorieten uit de jaren 90 aan het werk te zien. Jamiroquai.

De band liet eventjes op zich wachten maar van zodra mister Cool en de zijnen op het podium verscheen begon er ook een feestje. Nu ja, feest. Het plezantste aan een optreden in een concertzaal – nu ja je kan het sportpaleis nauwelijks een concertzaal noemen – is toch dat het altijd een stuk leuker is dan een optreden op een festivalweide. Het publiek is dan voor 100% gekomen voor dat ene optreden en maakt er meestal een leuke avond van.

Maar ik stel mij veelal de vraag of het daar vooraan, frontstage, ook plezant is om te staan. Tegenwoordig zijn de meeste optredens voorzien van prachtige visuals, lichtshows, megaschermen etc. Maar dat zie je natuurlijk niet als je daar zo dichtbij staat.

Ook dien je dan een aantal uur vrij van drank of andere pauzes te zijn. Er zal dan wel het momentum zijn om de artiest bijna te kunnen aanraken, ik zie het liever van op een afstand. En als het even kan, dan swingen we daar even hard mee.

Hierbij de ‘encore’ van Jamiroquai, mooi gefilmd maar weinig van de show te zien. Wij zagen meer. Maar dan ook weer minder.

Anne met een E

Ik schreef er eerder al eens over. Over Netflix. We zijn nu zo een zeven maand verder en is er nog niet zo heel veel veranderd. Als ik terugkijk naar wat we reeds zagen is dat vrij weinig.

We zagen met zijn allen de eerste reeks van Stranger things. Heel toevallig begonnen we aan die serie en het zou later een hit worden. Zo ook met 13 reasons why. En tot zover de gemeenschappelijke series die we keken.

De vriendin en ik zagen tot nu toe één film samen. Now you see me.

Ik zag Ozark, de vriendin kwam tot nu toe aan aflevering 5.

Ik zag het eerste seizoen van Narcos en de eerste 2 afleveringen van seizoen 2; Als ik tijd heb dan kijk ik verder want ik vind dit best een toffe serie. Het duurde evenwel anderhalve maand om tot s2 eps2 te geraken.

Toen ik met de trein naar het werk ging zag ik s1 tem s2e3 van Orange is the new black.

House of cards zag ik tot s1e3. Ik zou ooit wel eens verder kijken. Maar nu ik weet dat de serie nooit een eind zal hebben hoeft dit ook niet meer voor mij.

Stranger things 2, dat zouden we samen bekijken, in het weekje verlof dat we hadden met Allerheiligen. Samen.. Dochter Elle zag het op één weekend, zoon Rune deed er een dag langer over, ikzelf ben nu aan e5 en de vriendin, tsja, die moet nog beginnen.

Ik vond het dus wel eens tijd om samen met de vriendin tijd te maken om naar ‘iets’ op netflix te kijken. Samen gezellig in de zetel en in plaats van naar enterainment of infotainment op tv te kijken, ging de tv op netflix. Geen serie waarin gevochten, geschoten, scheefgepoept of iets dergelijks in gebeurt aub.

 

En zo zijn we gestart met Anne with an E. Blijkbaar lust de vriendin hier wel pap van. En ik. Ik vind het leuk. We gaan hier tijd voor maken.

 

Seksuele intimidatie

Ik val de laatste tijd regelmatig eens achterover of gewoon van mijn stoel over alles wat ik hoor en lees over seksuele intimidatie.

Niet zo lang geleden ging de hashtag #MeToo als een orkaan door de sociale media. Als gevolg daarvan kwam toch wel heel wat schade aan het daglicht.

Neem nu de sportclubs. Gisteren in een aflevering van Pano op één ging het daarover. Ik zat met momenten werkelijk met mijn mond open te kijken.

denkt lang na

Hoe kan je nu een jong sportertje zomaar lastigvallen. En dat sportertje dan nog zelfs de schuld van alles geven.

Maar ik moet toegeven dat ik mij daar ook wel eens aan seksuele intimidatie bezondig.

‘Je ziet er goed uit’.

‘Mah zie eens, hoe schoon met dat kleedje.’

‘Goed gedaan hoor!’ schouderklopje geeft

‘Maar dat is tof!’ *knipoog trekt

fieuw fieuw

Want ook dit wordt door sommigen onder de noemer seksuele intimidatie gecatalogeerd. En daar val ik dan ook van achterover. Net als discriminatie. Het wordt veel te gemakkelijk verkeerdelijk gebruikt.

durft nog nauwelijks iets liefs te zeggen

Camionettes

Camionettes op de autostrade, dat zijn de nieuwe cowboys op de weg.

Ik kom er vrij veel tegen ’s morgens in alle vroegte. En het zijn veelal dezelfde. Veel aannemers, decorateurs-schilders, liftenherstellers, glazenwassers en elektriciens.

Camionetten, vooral de nieuwere dan, hebben veel meer kracht gekregen. En die mannen – en vrouwen? – die zo een ding besturen lijken wel heel veel haast te hebben. In veel gevallen zijn het kleine zelfstandigen die, op vraag van één of andere architect uit hun streek, hun ding in het Brusselse moeten gaan doen.

Iedereen wil natuurlijk zo snel mogelijk op het werk zijn, maar die camionettes, wel die kunnen er wat van. Ze lijken wel te schaatsen over de autostrade. Aan alle kanten zie je ze rijden. En hangt er nu nog een remorque achter de camionette, het zal ze worst wezen.  En op zo een remorque liggen dan buizen , schoppen, stenen, puin, … . Op de camionette zelf ligt er ook wel al eens een ladder of ander aannemersmateriaal.

Als ik achter zo een camionette, al dan niet – maar vooral met  – remorque rijd dan heb ik toch altijd wat schrik dat er daar eens iets gaat af vliegen. Zeker door de manier waarop die gasten met hun voertuig rijden.

Neemt natuurlijk niet weg dat het nog steeds een grote luxe blijft om met de auto naar Brussel te kunnen rijden om te gaan werken. Een mens moet tenslotte altijd waakzaam zijn op de weg.