Alle berichten van Christophe

Bang op de baan

Deze morgen vertrok ik een beetje met tegenzin richting Brussel. Maar de plicht riep en dus gehoorzaamden we.

De baan Eeklo – Mariakerke viel goed mee. Enkel Lovendegem was de slechste leerling van de klas.

Maar het stuk van Eeklo tot Lovendegem was dus zeker goed bereidbaar berijdbaar. Helaas dienden we dat trajectje aan een 30 km/uur af te handelen. De personenwagen voor mij haalde maximum die snelheid. Toegegeven, ik ergerde mij een beetje maar voorbij steken doe ik niet – zoals de BMW rijder die het wel nodig achtte om ons in te halen. Even later haalde ik hem evenwel bij aan de eerste lichten in Lovendegem.

Aan de lichten waar afgeslagen kan worden naar Vinderhoute kon ik mijn voorligger in de ogen kijken. Ik ging naast de auto staan en wierp een blik naar de chauffeur. Het bleek een iets oudere dame te zijn. Ze lachte even en ik deed het gekende ‘ben je een beetje bang toch?’ gebaar. Ze knikte hevig.

Wat doe je dan al op de baan, was mijn volgende gebaar. Maar ondertussen werd het groen en vervolgde ik mijn weg. Aan 70 km/uur.

En zo zijn er wel heel veel bangerikken op de baan. Wetende dat die het verkeer nog moeilijker maken.

Op de autostrade stemde het mij tot grote tevredenheid – of was het verbazing – dat het merendeel, met de obligatoire uitzondering van een BMW & Audi, zich aan de opgelegde 90 km/u limiet hield tot aan Erpe Mere. Ook daarna verliep het verkeer in een goede verstandhouding.

Liedje

Bij ons thuis staat tijdens het avondeten en ook tot een tijd daarna vaak Spotify op. Willekeurig kies ik een playlist die door Spotify, op basis van mijn muziekkeuze, samengesteld is.

Ik lees dan veelal een boek, of luister gewoon naar de muziek.  En heel regelmatig passeert er dan eens een vergeten parel. Die parel probeer ik dan meestal op de radio gespeeld te krijgen. En het programma ‘Draaitdoor’, dagelijks op Studio Brussel tussen 12 en 13 uur leent zich daar perfect toe. De plaatjes die dan gespeeld worden zijn voor een groot deel de keuze van de luisteraar. Als die keuze een link heeft met het nummer dat aan het spelen is, dan maakt die keuze dus kans.

Zo hoorde  ik Wires van Athlete via spotify. Nu was het alleen nog zaak om dat nummer aan het nummer te linken dat op dat moment gespeeld zou worden.

Ik vond de link bij het nummer van Chicanes – salt water. Ik tweette dat een Chicane in de F1-autosport voorkomt en dat atleten aan sport doen. Siska keurde het goed en daar weerklonk dit prachtnummer nog eens. En die tekst. Lees hem vooral eens. Of zing hem gewoon mee.

You got wires, goin’ in
You got wires, comin’ out of your skin
You got tears
Making tracks
I got tears
That are scared of the facts
Running down corridors
Through automatic doors
Got to get to you
Got to see this through
I see hope is here in a plastic box
I’ve seen Christmas lights reflect in your eyes
You got wires, goin’ in
You got wires, comin’ out of your skin
There’s dry blood on your wrist
Your dry blood on my fingertip
Running down corridors
Through automatic doors
Got to get to you
Got to see this through
First night of your life
Curled up on your own
Looking at you now
You would never know
I see it in your eyes
I see it in your eyes
You’ll be alright
I see it in your eyes
I see it in your eyes
You’ll be alright
Alright
Running down

Overdreven Sint

Ik vind de Sint een idee vol goede bedoelingen. Akkoord we dienen wel te liegen tegen onze allerkleinsten en dat moge dan geen goed voorbeeld zijn, het is en blijft een leuk gegeven.  En wij geven natuurlijk graag speelgoed aan onze klein mannen en vrouwen.

Maar dat de kinderen de man niet één keer maar tot wel 15 keer tegenkomen dat stoot mij wel een beetje tegen de borst.

En wat mij ook tegen de borst stoot is de massa aan speelgoed die de man brengt. En de foto’s die dan op facebook of andere sociale media geplaatst worden. Veel ouders zien het Sint feest als een ‘kijk eens wat wij nu allemaal gekocht hebben voor onze zeer brave kinderen’; Het lijkt wel een wedstrijd. Ik heb bravere kinderen dan die van jou dus ze krijgen van mij wel heeeeel erg veel. En zie, bij de Oma en Opa kregen ze ook zo een berg. En bij die en bij da ook. Hmm.

Bij ons kwam de Sint ook langs.

 

Verklikkers

Om het maar onmiddellijk te schrijven, ook al doe ik vrij veel kilometers met de auto, ik ben geen voorstander van allerhande verkliksystemen.

Een aantal jaar terug had men ‘de vallende sterren’ die aangekondigd werden op de radio. Vallende sterren omdat men de naam ‘Flitscontrole’ niet in de mond mocht nemen.

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder en staat de technologie, zoals je weet, een gans stuk verder.

Zo is er ondermeer de Coyote, een apparaat dat via ‘peer to peer’ meldingen geeft van de aanwezigheid van een flitsradar of een andere controle in de buurt waar je op dat moment rijdt. Ook Waze doet daar op die manier actief aan mee. Gebruikers waarschuwen andere gebruikers.

Ik vind dat geen goed systeem. Snelheden worden opgelegd om het verkeer veiliger te houden. Alcoholgebruik wordt om diezelfde reden zoveel mogelijk uit het verkeer gehouden.

De politie moet steeds inventiever uit de hoek komen om ons, de bestuurder, veilig op de weg te houden. Want we vinden toch wel een manier om die bepaalde controle met een glas teveel in ons botten te ontlopen of we weten wanneer we op de rem moeten gaan staan om de toegelaten snelheid niet te overschrijven bij een flitscontrole.

Klinkt hypocriet zeg je? Ah, en waarom. Omdat ik ook al eens te snel reed? Of ook al eens met wat glazen teveel achter het stuur zat. Ja, klopt. Maar voor beide gevallen ben ik wel al eens bestraft geweest. En hoewel ik mij steeds aan mijn snelheid probeer te houden gebeurt het echt nog wel eens dat ik een ietsje te snel rijd. En dan moet ik maar op die blaren gaan zitten. Met alcohol achter het stuur zal je mij natuurlijk niet meer betrappen.

Mede door het vele rijden op de baan denk ik regelmatig over de verkeersveiligheid na. Hoe roekeloos sommige de baan op rijden. Onbegrijpelijk. En daarvoor hoeven ze niet te gedronken te hebben, meestal is een dikke firmawagen ook al voldoende. De baas zal wel betalen mentaliteit.

E.L.O

E L wie? Dat ken ik niet hoor.

E.L.O! Euh de groep van Mister Blue Sky.

Aaaaah. Maar natuurlijk ken ik dat.

Wees gerust, je bent niet de enige die zo reageert wanneer ik zeg dat ELO toch één van de groepen was waar ik in de jaren 80 nogal veel naar luisterde. Het begon allemaal met een liedje op een verzamel LP uit 1986. De song was Calling America en ik was er zo van gepakt dat ik onmiddellijk naar de toenmalige platenwinkel ‘Matthijs’ in Eeklo reed om mij daar de LP Power of balance te kopen.

In die tijd kocht ik nogal veel platen, bijna al het zakgeld en geld dat bijeen gespaard werd via verjaardagen of nieuwjaren werd daar aan besteed. Zo begon ik cassettes op te nemen voor medestudenten die deze dan voor een prijsje kochten en zo kwam er opnieuw geld in het zakje om veelal platen (of naft voor mijnen brommer) te kopen.

In die tijd gingen we ook regelmatig naar Sluis. En in de platenwinkel aldaar kocht ik nog een plaat van ELO – Greatest Hits.  Mijn budget was immers niet voldoende om de volledige collectie in huis te halen en ik diende toch wat ander materiaal ook te kopen (voor school, weet ge wel.)

Ik moet evenwel toegeven dat ik ze niet meer volg sinds pakweg 1992.  Ik dacht echt wel dat het over and out was met de groep en dat Jeff Lynne al lang zijn eigen ding deed. Neemt niet weg dat  ik heden ten dage nog af en toe eens naar ELO luister. Zo kocht ik via Discogs de LP Balance of power terug en Out of the blue vond ik voor een prijsje op een rommelmarkt. Zelf vind ik het nog altijd heel goed klinken en ook de rest van de huisgenoten vinden het best OK; voor een paar liedjes dan.

Ik erger mij dan ook aan StuBru dat ze maar één song spelen van ELO. En dat is dus, jawel, mister Blue sky.

ELO stond dus op een lijstje bij mij van groepen die ik ooit wel eens live wou zien. Net zoals Doe maar daarbij stond. En Doe maar, die zag ik dit jaar, op de Lokerse feesten.

En nu het beste van al. E.L.O leeft nog en tourt! In September 2018 komen ze zelfs redelijk dichtbij. Naar Amsterdam.

Dat ik dit nu pas te weten ben gekomen. Niets van media heb ik errond gehoord of gelezen. Nochtans hebben ze afgelopen zomer voor 70.000 personen in Wembley gespeeld. Wel even schrikken als je het publiek ziet uit hun dak gaan. Niemand van onder de 70 jaar denk ik.

Snel kijken of al tickets beschikbaar zijn. Blijkt bijna de ganse Ziggo dome uitverkocht te zijn. Nog een paar honderd kaarten. Ow zekers. Bij deze, die voor ons zijn binnen. En ik wou u dat laten weten.

 

Blauwe maandag

Elke avond vanaf 20 uur probeer ik een beetje te lezen. Op dat moment is de kleinste sloeber net in zijn bed, en als de 2 grootste bij ons zijn, is dat hun uurtje om de smartphone obsessief te beheren.

Rond negen uur dienen die smartphones aan het oplaadstation geplaatst te worden en dan gaat ook de televisie meestal aan. Ik lees soms door, maar door het omgevingsgeluid is dat al heel wat lastiger.

Maar ik wou komen aan het boek hetwelk ik momenteel aan het lezen ben. Nadat ik op reis zowel Deflo – Vlees als Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough gelezen had begon ik aan het eerste boek in de reeks van Frieda Klein; Blauwe maandag van Nicci French.

Maar kijk, we zijn nu bijna eind November en ik ben nog bezig in dat boek. Ik las niet elke avond, dat is waar. Maar de reden is gewoon omdat ik dit boek helemaal niet zo leuk vind. Het is een echt vrouwenboek denk ik dan. Alles is zo langdradig dat het niet blijft boeien. Ik had dit eerder ook al eens met Het smelt. Toen stopte ik met lezen. Blauwe maandag wil ik nu wel uitlezen maar ik ben zeker dat ik de andere daaropvolgende boeken van de ereader zal verwijderen.

Ik stap wel terug over naar een Deflo, Aspe, Coppers of andere mannenboeken. Je maakt hier natuurlijk uit op dat de boeken die ik lees nogal licht verteerbaar zijn. Hoewel.. Als je bepaalde fragmenten uit de Heren hun boeken in gedachten haalt dan kan dat wel eens doorwegen.

 

Wat moet men nog geloven.

Voor mij schreef Darya Safai alweer een column waar ik stil bij val. Ik begin dan te denken hoe het zo kan zijn. Eerder postte ik eens een column van haar, hieronder volgt er terug één die kan tellen. Hoe hard velen van de volgelingen het ook afstrijden het merendeel is een rotte plek in deze massa.

Net als ik bij het hele gebeuren rond de #MeToo niet bijkan, kan ik alles wat betreft de indoctrinatie van de islam niet kaderen. En ik heb nochtans grote kaders en kapstokken enzomeer. Eens temeer besef ik hoe belangrijk, wij ouders, zijn in de opvoeding van de kinderen. En dat we heel gelukkig mogen zijn dat er ook scholen zijn die een groot deel voor die opvoeding instaan.

Lees (en huiver een beetje mee).

Islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen

Neem het aan van iemand die ervaring heeft met islamisten, zegt Darya Safai: we kunnen de alarm­signalen over hun brainwashing maar beter ernstig nemen.

Vrouwenrechtenactiviste

Twee islamisten komen onze jongeren in het stadhuis van Genk vertellen hoe ze een goede moslim moeten zijn, ‘van de wieg tot het graf’ (DS 21 november). Mij verbaast dat niet. Ik ken hun methodes van vroeger, in de Islamitische Republiek Iran. En ik weet dat in de koranlessen overal in het land aan dezelfde soort brainwashing wordt gedaan.

De manier waarop de bezoekers plaatsnemen in de zaal, zegt al veel. Mannen vooraan, vrouwen achteraan. Die apartheid zit ingebakken in de islam. Wie zich er niet naar schikt, is een slechte moslim.

Met de kledingregels van de islam bent u intussen vertrouwd. Een goede moslima moet altijd een hoofddoek dragen, en dat is nog het minste. Opdat ze toch zeker niet de lust van de man zou opwekken, wordt ook met klem aangeraden, zeg maar opgelegd, om het hele lichaam te bedekken met lange, losse kledij. Een van de meisjes in de Nieuwsuur-reportage over de lezing in Genk voelt zich schuldig omdat ze een jeans draagt. Ze wil zich zo snel mogelijk onderwerpen aan de filosofie die achter de kledingcode schuilt. Het gaat nochtans om een drastische inperking van de individuele vrijheid die sommigen jammer genoeg blijven verdedigen als een vrije keuze.

Cassettes vernietigd

De indoctrinatie is al veel langer aan de gang: in koranlessen en lezingen, in de moskee, op sociale media, zelfs in onze scholen

Dat de islamisten ook muziek als verwerpelijk beschouwen, komt voor velen misschien als een verrassing. Ik ken het verbod op muziek maar al te goed. In Iran werd ons geleerd dat we vooral ‘zedig’ moeten blijven, met het oog op ons leven in het hiernamaals. Dat is in tegenspraak met muziek en vrolijkheid. We mochten alleen luisteren naar melancholische korangezangen die ons deden wenen.

Als we door de zedenpolitie betrapt werden terwijl we naar muziek luisterden, in de auto of zelfs thuis, kon dat zware gevolgen hebben. Auto’s werden in beslag genomen, cassettes vernietigd. Muziek en dansen werden en worden beschouwd als een aanval van het Westen op de islamitische waarden – vrouwen zonder hijab ook.

U denkt nu misschien: ja, maar dat is Iran. Het spijt me, maar het islamisme is niet meer uitsluitend het probleem van islamitische landen. Het leeft tussen ons, zoals in Genk nog maar eens is aangetoond. Het verbaast mij dat sommige mensen de alarmsignalen nog altijd niet ernstig nemen. In koranlessen en lezingen, in de moskee en op sociale media, is de indoctrinatie al veel langer aan de gang. Zelfs in onze eigen scholen.

Ik kan het niet genoeg herhalen: het islamisme is strijdig met onze waarden van gelijkheid, vrijheid en secularisme. De islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen, zoals hen beloofd wordt in hun religie.

Een varken in het hiernamaals

Het gemakkelijkste doelwit van hun ­indoctrinatie is de jonge generatie, de toekomst van ons land. In de koranlessen voor kinderen circuleert een bekend Franstalig Youtube-filmpje waarin gezegd wordt dat mensen die naar muziek luisteren in het hiernamaals een varken worden. Dat vinden die kinderen natuurlijk verschrikkelijk.

Ook de ouders gunnen hun kinderen niet altijd een kritische blik op de misda­dige intenties van de islamisten. Nog maar aan kritiek dénken is al taboe. Zoals ons op school werd geleerd: wie durft na te denken over het bestaan van god, is een kafir (ketter) en gaat naar hel. Kunt u zich voorstellen wat voor een stress dat geeft in zo’n kinderhoofdje? Onder het mom van vrijheid van godsdienst leren ook islamisten in dit land onze kinderen om afstand te nemen van deze samenleving, om ze te verafschuwen zelfs en uiteindelijk aan het wankelen te brengen. Werk niet waar je niet op tijd kan bidden. Werk niet waar je geen hoofddoek mag dragen. Luister niet naar muziek. Die beperkingen van de sociale vrijheid werken de segregatie in de hand. En ze zijn nog maar het begin.

We moeten onze kinderen weerbaar ­maken, ook en zeker kinderen uit islamitische gezinnen. Hen leren om kritisch  te kijken naar hun religie en om zelf uit te maken welke religieuze principes tegenstrijdig zijn met de Universele Rechten van de Mens. We moeten wijsheid verspreiden en de opvoeding van ons nageslacht zelf in handen nemen. Tegelijkertijd moeten we onze democratie weerbaar maken tegen alles wat haar bedreigt. We mogen nooit toelaten dat islamisten de instrumenten van de democratie gebruiken om haar te ondermijnen.

 

ACC

Ik heb de gewoonte gekregen om op de autostrade de auto via ACC te laten rijden.  ACC staat voor Adaptive cruise control. Hierbij wordt de snelheid van de wagen aangepast aan wat er voor jou gebeurt. Ik stel van zodra ik de autostrade in Merelbeke oprijd de ACC in op 130, een snelheid die vanwege de drukte op de weg vrijwel nooit gehaald wordt. Een eerste deel file, meestal een paar minuutjes, is net na de oprit van Aalst. Dan gebeurt het wel al eens dat de auto maar een 40-50 km/h meer haalt. Of zelfs al eens stilstaat.

Een volgende stukje aanschuiven is vanaf Ternat tot aan Groot Bijgaarden.

Tussen deze 2 stukjes file wordt er meestal ook niet sneller gereden dan een goede 100 km/h. Ik laat hier de cruise control dus zijn ding doen en hou het de snelheid niet zo hard in de gaten. Natuurlijk blijf ik wel aandachtig het verkeer volgen want je weet maar nooit. En ook met de aan de rechterkant voorbijstekende motards is het wel eens opletten geblazen. Deels daardoor blijf ik dan ook op het derde(*), meest linkse, vak rijden.  Bijna iedereen blijft op dit stuk op zijn rijstrook.

Deze morgen zat er al even een audi in mijn gat te duwen,  Meneer den Audi wou duidelijk passeren maar ik achtte dit niet echt nodig. Volgen zult gij! Wat heeft het hier voor nut om één wagen op te schuiven? Maar Meneer Audi zag plots een kansje op de middenste strook, stoof daarop en stak mij voorbij om dan zijn plaatsje net voor mij in te nemen. Ik nam de controle van de ACC over en diende te remmen. De ACC doet dat uit zichzelf maar toch remde ik zelf. Het is nog altijd de macht der gewoonte.

Ik trok dan ook maar eens met mijn lichten naar mijn voorligger. Een witte Audi A7. Mooi zondermeer.

En zo kwamen we samen aan in het stukje file vanaf Ternat. En daar zag ik mijn kans om Meneer Audi A7 via zijn rechterkant te nemen. Ik reed dus naar het tweede rijvak en kon hem makkelijk voorbij steken. Niet zonder dat ik even mijn raam opendeed om hem erop te wijzen dat ik vond dat zijn nek nogal dik was. Agressieveling die ik ben.

En zo vervolgde ik mijn weg op het middelste rijvak tot Groot Bijgaarden zonder Meneer nog gezien te hebben.

(*) eerste-, tweede- en derderijstrook: de telling in belgië gebeurt vanaf de buitenberm. In andere landen telt men vanuit de middenberm.

 

 

 

Moet er nog koffie zijn?

Stoppen met iets, het lijkt mij meestal heel eenvoudig. Zo was het voor mij niet zo heel moeilijk om, nu 14 jaar geleden te stoppen met roken. En ik rookte behoorlijk veel.

En zo was het ook niet eens zo moelijk om, nu een 10-tal maand geleden te stoppen met alcoholbevattende drankjes te nuttigen.

Zo moeilijk is het dan wel om te stoppen met koffie drinken. Nochatns denk ik steeds na het eerste koffietje hetwelk ik na het opstaan nuttig dat dat het eerste en het laatste voor die dag zal zijn. Zeker als ik dan nog naar het werk in Brussel dien te rijden en dus ongeveer een uur en een kwart in de auto zit. Er was zelfs een korte tijd dat ik koffie mee had in de auto. Maar ik morste één keer koffie terwijl ik al drinkend aanschoof in de file dat ik die drinkpul niet meer meeneem.

En dan volgt de routine op het werk. Aankomen tussen half zeven en kwart voor zeven. De lift nemen tot op het derde en de laptop vastklikken op de docking station en aanzetten.

Brooddoos, banaan en ander fruit uithalen. Tegen dan kan ik mijn wachtwoord ingeven op de pc en vervolgens stap ik naar het sanitair om van daar uit mijn weg te vervolgen naar de koffiemachine.

Hop, we zijn vertrokken. Tegen dat de eerste collega aankomt, zo een half uur na mij, ga ik voor mijn derde koffie. En dan begint het te knagen. Alé nog eentje. En dan spa ofzo. Maar tegen dat het dan kwart voor acht is zit ik aan nummer 6 of 7 ofzo.

Nochtans heb ik niet onmiddellijk de behoefte om er na de rit nog te drinken. Het is eerder de gewoonte denk ik dan. Maar eens ik die eerste op het werk gedronken heb dan volgen de volgende elkaar al snel op. Te snel. Zelfde als ik thuis werk. Dan is de bron dichtbij na het eerste kopje en zal ik al snel een volgende halen. En nog één en ngo één en … .

Een vervelend gevolg is dan ook dat ik mij vrij vaak van de tevelen aan opgenomen vocht dien te ontdoen. Dat kan dan wel om het half uur zijn. Of soms nog sneller.  En ’s middags, als ik geen koffie drink, dan begin ik hoofdpijn te krijgen. Dan toch maar terug een koffietje? En zo wordt het natuurlijk ook avond. Na het avondeten, dan ook nog maar een koffietje? Met een koekse natuurlijk. Of een stukje chocolade.

Kijk, morgen probeer ik het eens zonder.  Maar ik vrees dat ik dan vrij snel op cola zero zal overschakelen. Want Cola zero dat lijkt wel mijn nieuwe verslaving te worden. Verdoemme.

 

Terwijl ik deze blopost schrijf heeft Stubru de platen Where is my mind en Not an addict gespeeld. Toeval. Niet?

kschoice

Deraf

Zo één van de leuke voordelen van vroeg beginnen werken en dus ook om vroeg thuis te zijn is dat je je tegen half vijf al kan gaan douchen en vervolgens losse kledij kan aandoen. Gisteren was dat niet anders.

Voor dat ik de douche indook besloot ik ook om dat beetje haargroei op kin en boven de mond een beetje te trimmen. Omdat de haartjes alle kanten opspringen bij het gebruik van een tondeuse leg ik (wc)papier in de lavabo en met mijne kop een beetje naar beneden begin ik dan aan de trimbeurt.

Ik weet nu niet direct hoe het komt maar ik vond dat ik nogal vrij veel haar op het papier zag vallen. Ik richtte mij even op zodat ik mezelf in de spiegel kon zien en ja hoor, er was een flinke hap haar verdwenen. Alles eraf dan maar.

Ik besloot om er niets van te zeggen aan de huisgenoten want dit zou toch genoeg opvallen. Niet dus. Ze zouden het dan wel zien terwijl we aan het eten zijn dacht ik. Maar dat was buiten de zoon gerekend. Die zag het wel onmiddellijk toen hij van school thuiskwam. En hij kon dan ook zijn mond niet houden en vroeg aan de dames in huis wat er nu veranderd was aan mij. Beiden kwamen vol verwondering naast mij staan als was David Beckham, George Clooney of  Brad Pitt (*) in eens in huis gekomen.

‘Hoooo je lijkt wel 10 jaar jonger’ was één van de eerste dingen die ze uit konden spreken.

Toen die avond een vriendin van de vriendin, dus ook wel een beetje een vriendin van mij, binnenkwam, zag die het wel onmiddellijk. Wat ze precies zei weet ik niet meer maar dat het haar wel opviel spreekt boekdelen.

(*) Schrappen wat niet past.