Sie toe bie Soft

Zomaar, out of the blue.

Zo gingen mijn gedachten toen er deze morgen een pakje van Brabantia afgeleverd werd.

Verder dacht ik…:
- Waar heb ik dat aan verdiend?
- Waar komt dat nu in feite vandaan?

Zo ingewikkeld bleek het niet te zijn stond er in een briefje vermeld.
Vraag 1:
Ik heb het aan Zofie te danken, want zij schreef me in op de actie op solidblog.be omdat ze vond dat ik een cadeau verdiende. Volgens Zofie is dat omdat ik als medemeetjeslander haar koantjessesse leerde kennen.

Vraag 2:
Het pakje is afkomstig uit de solide fabrieksgebouwen van Brabantia.

En nu jullie vraag. Wat zat er in het pakje?
Een leuke en handige Foodwarmer ‘Classic’.

En toeval of niet, vanavond staat er kaontjessesse op de menu.

bedankt nogmaals, Zofie. En Dieter van rca.

Deze morgen speelden ze Codo van Döf op Studio Brussel.
Als ik dat liedje hoor moet ik steeds terug denken aan de tijd dat ik een jaar of twaalf, dertien was.
Het was ook wel de periode van van van van Paul Young met Love of the common people en zo.
En de jongens ontdekten de meisjes en de meisjes ontdekten de jongens. En wij hadden zo een spelleke dat we suiker of zeem noemden.

Ik herinner me nog een verjaardagsfeestje bij ons thuis en de vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt waren allemaal present.

Iedereen verzamelde op de grote slaapkamer en één persoon ging in een andere slaapkamer onder het laken liggen.
Vervolgens stapte één van de verzamelde personen die kamer binnen.
De persoon die onder het laken lag mocht niet kijken wie er de kamer binnenkwam en moest afgaan op een geluid dat de betreder des kamer maakte om te raden wie binnenkwam. Daarop zei de persoon die onder het laken lag het magische woord ’suiker’ of het magische woord ‘zeem’.
Indien je suiker zei dan kwam het erop neer dat je de betreder van de kamer een zoen op de wang diende te geven. In het andere geval was het een heuse zoen op de mond. Wow zeg.
Vervolgens ging de betreder onder het laken liggen en ging de persoon die onder het laken lag, naar de andere vrienden en vriendinnetjes.
En zo ging het spelletje verder.
Daar moet ik ook voor het eerst in aanraking geweest zijn met een tong, denk ik.

Eergisteren, ik breng de kinderen naar school en omdat ik dan verder naar Mechelen moet luister ik aandachtig naar de verkeersinformatie die omstreeks 8.25 op stubru door Linde wordt voorgelezen.
Daarin wordt gezegd dat er ter hoogte van Assenede grote hinder is in de richting van de kust.
Gezien ik Assenede dien te passeren maar dan richting Antwerpen dacht ik, dat is wel oké, ik hoef niet over Gent of zo te rijden.
Ik rijd dus de N49 op via de teut te Eeklo. Net voorbij de eerste lichten te Kaprijke, zie ik dat het verkeer stilvalt. Fuck, dacht ik, hier sta ik dan. Even later hoor ik Linde op de radio zeggen dat ze zich vergist had en dat het verkeer richting Antwerpen grote hinder ondervindt door een ongeval te Assenede. Fuck dacht ik dan opnieuw, dat is zeker 10 kilometer. Auto’s rijden ondertussen achteruit op de pechstrook maar ik stond daar ten midden van vele andere bestuurders.

Op een gegeven moment stonden we zeker een kwartier stil. Dit doordat de takelwerken gestart waren. Zo hoorde ik dan toch op de radio. Omdat ik nu de juistheid van de informatie wel eens wou controleren nam ik de telefoon en surfte naar www.filebeeld.be . Naar eigen zeggen DE site bij uitstek om via een smartphone de verkeersinfo raad te plegen.
Op die site kwam ik op een overzicht van 7 pagina’s terecht. Na ongeveer 5 minuten had ik dan eindelijk de pagina bereikt waar het ongeval op vermeld stond.

Een goede drie kwartier later zag ik de takelwagen staan. Dat was ter hoogte van Oosteeklo, zo een 6 kilometer voor Assenede.

Het is in deze tijden van digitale informatie dus echt nog moeilijk om accurate verkeersinformatie te geven.

Ik heb nog een ouder digicammeke van Sony. Een DCR-HC17E.
Dat heb ik indertijd gekocht toen de geboorte van de zoon dichterbij kwam.
Het is nog met kleine, digitale cassettekes.
Sinds kort doet het kleine schermpje het niet meer. Ik kan dus wel nog filmen maar ik zie gewoon niet wat ik aan het doen ben.
Het scherm zelf werkt nog wel, want als ik in play back modus op het schermpje druk dan hoor ik de vingeraanslagen. En als ik dan eens juist op het scherm druk dan hoor ik het bandje spoelen of spelen.

Ik zoek dus iemand, want bij Van Den Borre praten ze over een kost van ongeveer evenveel als een nieuwe camera, die mijn cameraatje kan herstellen. Want ik heb, door de jaren heen, toch wel een leuk aantal filmpjes van mijn 2 kadeekes.

Een klant, die mij nog een aanzienlijk bedrag moest ging onlangs failliet.
Er werd een curator en zo meer aangesteld en ik kreeg een schrijven waarbij ik mij kon aanmelden voor deelname in het passieve vermogen.

Recentelijk kreeg ik de vraag om alle openstaande facturen naar de Rechtbank van Koophandel van het bevoegde arrondissement te sturen.
Ik heb dat dan ook gedaan.

Iets later kreeg ik de vraag van de curator of mijn facturen ter griffie werden ingediend. Daar antwoordde ik uiteraard positief op.
Volgens de curator was dit niet gebeurd en kon ik dus niet deelnemen in het bevoorrecht passieve vermogen.
Daarop belde ik naar de griffie en die wist mij te melden dat de facturen daar wel neergelegd waren.

Terug mailen naar de curator.
En wat wist die mij te vertellen?

De verkoper moet binnen de vijftien dagen een afschrift van de aankoopfactuur neerleggen op de griffie van de handelsrechtbank van het arrondissement waar de koper zijn woonplaats of zijn verblijfsplaats heeft. Het afschrift moet door de verkoper voor eensluidend verklaard zijn.
Als aan al deze voorwaarden voldaan is, heeft de verkoper gedurende vijf jaar een voorrecht op het gefinancierde goed.

Resultaat:

Ik noteer dat in casu de facturen niet werden neergelegd ter griffie zodat het voorrecht van de onbetaalde verkoper geen toepassing kan vinden.

Met andere woorden:
Schuifel er maar naar.

Dus:
In principe zou je elke factuur binnen de 15 dagen na uitschrijven moeten neerleggen bij de griffie. Begin daar maar aan.

5 Februari 1990. Deze soldaat milicien begeeft zich naar Kapellen. Aldaar dien ik intrede te doen bij het 6de linie bataljon van de kazerne Cdt. Bauwin.

Ik ben bij één van de laatste lichtingen die de verplichte legerdienst dient te vervullen. (Mijn broer zou het jaar erna ook zijn legerdienst vervullen en toen was het afgelopen).

Stamnummer 8950414 staat dan ook nog steeds in mijn geheugen gegrift. Thuis vind ik nog enkele dingen die mij doen terug denken aan die leuke maar toch best een bizarre tijd.

Onderstaande foto bijvoorbeeld.

Jaja, jullie namen staan op de achterkant van dit perkament.

Maar van die maand in Kapellen, daar herinner ik mij niet zo heel veel van.
Dingen die mij zo te binnen schieten zijn:
- Dichtbij was een bos waar we gingen lopen (in Brasschaat dacht ik)
- Die keer dat er sneeuw viel
- De drill sessies.
- De eerste keer dat we een wapen kregen (een FNC)
- We werden opgeleid door KRO’s en KROO’s en we hadden er respect voor.

Na een maand opleiding, vertrokken we naar Spich, alwaar we als pisserkes verwelkomd werden in de Kazerne Knesselaere. Wij zouden plaatsnemen in de C compagnie. En die C compagnie bestond dan nog eens uit 3 secties. Ik googelde de kazerne en krijg er zowaar kou van.

We kregen te maken met echte soldaten. Zo van korporaal tot kolonel en al. En we stonden daar. Terwijl ze riepen. Sergeant Maebe, sergeant Dieu, sergeant Donné, sergeant Van Eenooghe, sterke mannen waren het.
Althans zo dachten we, want we hadden er schrik van. Ik toch. Ik luisterde. En dat waren dan nog maar sergeanten. Owee als er een luitenant of een kapitein bij kwam. Maar die namen weet ik niet meer. Ook niet de naam van onze materiaalchef (CMS?), een man met een wilde snor. Haar op je hoofd mocht niet, maar die man had een snor, niet gewoon. Rost ook. Ja die snor was rost.
Ik heb er pattaten gejast. Ik niet alleen, ook mijn mede miliciens.
We hebben er les gekregen over oorlog spelen enzo.
We moesten, als cyclisten, van stormfusilierke spelen.

Op een dag reden we met de vrachtwagens richting Soest. Ge weet wel, zo van die legerkamions. Met een groene bache derover.
Daar dienden we wacht te lopen in een Amerikaanse kazerne. Naar’t schijnt lagen er daar atoomwapens en andere vernietigingsproducten.
Op een avond in de kantine, was er voetbal op televisie. De Rode Duivels speelden een wedstrijd tegen Engeland. WK 1990 weet je wel.
België verloor in de laatste minuut door een goal van Platt. U allen bekend natuurlijk.
Ondergetekende en één van zijn beste kameraden gingen na afloop van die wedstrijd het paradeplein op. Gezien de nood hoog was en de pinten rijkelijk gestroomd hadden deden we onze behoefte aan de vlaggenmast. Er zag ons toch niemand… Dachten we… Ik weet niet meer wie het was maar ik weet wel nog dat we daardoor een 14 dagen niet naar huis mochten. En in den bak vlogen. Dat ook nog.

De Koning, Boudewijn, die kwam ook op bezoek bij ons. ‘t Was voor de 40/60 viering. En proper dat het daar dan moest zijn.

Ik kreeg 2 strepen, want ik streefde precies wel een beetje en werd zo korporaal milicien. Vanaf dan had ik ook iets te zeggen. En ik mocht de MAG schutter bevoorraden. Anderen werden dan minimi schutters of hielden het bij de FNC.
Vuur en vlam was onze strijdkreet.
Vuur en vlam, vuur en vlam vuur en vlam. En zo was ons wapen geschouderd.

20 jaar geleden dus. 10 maand legerdienst. Af en toe zal er hier nu wel eens een anekdote verschijnen.

*Groet*
Korporaal Milicien Bauwens. ‘Aanwezig!’

Stel je voor, ’s morgens vroeg in de badkamer. Je laat het water lopen en 2 kindertjes staan te wachten om gewassen te worden.
De kinderen zijn 4 een half en zes jaar jong.
Ze deden zonet hun pijama uit en de oudste pakt de jongste, polonaisegewijs beet aan de schouders.
En dan beginnen ze samen te zingen: ‘Heb je eten voor mij, maak dan iets klaar voor mij, lalalalalala’.

En nu zit dat ene liedje toch al geruime tijd in mijn hoofd.

Bart De Pauw heeft een nieuw programma uit zijn mouw geschud.
Het luistert naar de naam ‘de Kinderpuzzel‘ en is vanaf 21 februari, na de Pappenheimers op één te zien.

Het programma, hetwelk een spelprogramma is, schijnt te gaan over een aantal kinderen en een aantal ouders.
De ouders weten niet van wie de kinderen zijn, tenzij het hun eigen kinderen zijn natuurlijk.
Aan de hand van spectaculaire proeven (dixit Bart De Pauw op stubru gisterenmorgen) moeten de ouders de kinderen bij de juiste mama en papa plaatsen.

Ik kijk er al vast naar uit.

Op de autostrade durf ik wel eens gebruik te maken van cruise control van de peugeot407SW. Meestal zet ik de snelheid op 123 (vraag me niet waarom er ondanks mijn onevenfobie dit toch een oneven getal is) en dan rijden maar.

Maar af en toe is het toch eens schrikken met mijn cruise control. Zo ook weer gisteren.
Op de expressweg van Antwerpen richting Knokke zette ik mij op het tweede baanvak. Ik ging een ander voertuig inhalen.
Op dat moment druk ik op het knopje om de cruise control in te schakelen. Mijn auto verhoogt de snelheid. Tot plots de cruise control zomaar uitvalt. Het is op dat moment net alsof je op de rem drukt.

Dat is nu de vierde keer dat het mij overkomt en telkens schrik ik er toch behoorlijk van.

De laatste maanden doet onze telenet digicorder nogal vreemd.
Los van het feit dat de digicorder onnoemelijk traag is door de java interface stoort het mij enorm dat opnames steeds maar blijven hangen.
Zo kan ik perfect in HD naar programma’s kijken maar owee als ik een programma opneem of pauzeer om daarna verder te kijken.
Zo zal de telenet digicorder steeds meerdere malen tijdens het weergeven stilvallen. Dat stilvallen kan enkele seconden duren, maar ook enkele minuten. Als je ondertussen de afstandsbediening van de telenet digicorder gebruikt, dan zal de telenet digicorder wel een soort teken van leven geven dmv een knipperend lampje op de digicorder, doch een actie zal de digicorder niet ondernemen. Die commando’s worden wel uitgevoerd op het moment dat de digicorder aan zijn playback begint. Beetje vooruit spoelen, dan eens achteruit, een paar maal op play drukken,… Naargelang jou input.
Goed, we kunnen nu terug verder kijken voor 2 minuten.. 5 minuten, o neen deze keer is het slechts een halve minuut. En zo gaat het verhaal verder.

Aan de telenet telefoon vertelden ze mij om de digicorder eens te resetten. Ondanks ik dit reeds meermaals gedaan had, deed ik het nog maar eens. Oplossing? Noppes.
Er dan mee naar de dichtst bijzijnde telenet verdeler gereden. Die deed daar ook nog eens een software reset en zo zou het wel moeten lukken. En als dit niet lukte, wist de verkoper mij te melden, dan moest ik maar eens terug komen.
Al lachend zei ik, oké tot morgen dan.

Thuisgekomen sloot ik het systeem terug aan en probeerde het eens uit. Leuk, ik kon een opname pauzeren en een opgenomen aflevering integraal bekijken.
Tot ik Vrijdag naar de opname van zonde van de zendtijd wou kijken. Daar gingen we terug. Een aflevering van 50 minuten zag ik op anderhalf uur. Om een aap van te schijten niet.

Op zaterdag, voor 16 uur – want dan is de telenet winkel in de buurt – dan maar terug naar de winkel. 20 minuutjes aanschuiven om dan te horen dat er geen telenet digicorders meer op stock waren. Dinsdag is er nieuwe stock en ik werd op een wachtlijst geplaatst. Ik kreeg het nummer 13 toebedeeld. Nu maar proberen om dinsdag voor 18 uur in Maldegem te geraken.

Gezien wij de volledige serie van los zand opnamen op de digicorder zal ik die nu wel op mijn buik mogen schrijven, of ik moet er meer dan 50 euro voor overhebben om de dvd’s in de winkel te kopen.

Ook aanmerkingen (positief of negatief) over de telenet digicorder? Op digibrol deel je jou ervaring.