Categoriearchief: LifeLog

Wat moet men nog geloven.

Voor mij schreef Darya Safai alweer een column waar ik stil bij val. Ik begin dan te denken hoe het zo kan zijn. Eerder postte ik eens een column van haar, hieronder volgt er terug één die kan tellen. Hoe hard velen van de volgelingen het ook afstrijden het merendeel is een rotte plek in deze massa.

Net als ik bij het hele gebeuren rond de #MeToo niet bijkan, kan ik alles wat betreft de indoctrinatie van de islam niet kaderen. En ik heb nochtans grote kaders en kapstokken enzomeer. Eens temeer besef ik hoe belangrijk, wij ouders, zijn in de opvoeding van de kinderen. En dat we heel gelukkig mogen zijn dat er ook scholen zijn die een groot deel voor die opvoeding instaan.

Lees (en huiver een beetje mee).

Islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen

Neem het aan van iemand die ervaring heeft met islamisten, zegt Darya Safai: we kunnen de alarm­signalen over hun brainwashing maar beter ernstig nemen.

Vrouwenrechtenactiviste

Twee islamisten komen onze jongeren in het stadhuis van Genk vertellen hoe ze een goede moslim moeten zijn, ‘van de wieg tot het graf’ (DS 21 november). Mij verbaast dat niet. Ik ken hun methodes van vroeger, in de Islamitische Republiek Iran. En ik weet dat in de koranlessen overal in het land aan dezelfde soort brainwashing wordt gedaan.

De manier waarop de bezoekers plaatsnemen in de zaal, zegt al veel. Mannen vooraan, vrouwen achteraan. Die apartheid zit ingebakken in de islam. Wie zich er niet naar schikt, is een slechte moslim.

Met de kledingregels van de islam bent u intussen vertrouwd. Een goede moslima moet altijd een hoofddoek dragen, en dat is nog het minste. Opdat ze toch zeker niet de lust van de man zou opwekken, wordt ook met klem aangeraden, zeg maar opgelegd, om het hele lichaam te bedekken met lange, losse kledij. Een van de meisjes in de Nieuwsuur-reportage over de lezing in Genk voelt zich schuldig omdat ze een jeans draagt. Ze wil zich zo snel mogelijk onderwerpen aan de filosofie die achter de kledingcode schuilt. Het gaat nochtans om een drastische inperking van de individuele vrijheid die sommigen jammer genoeg blijven verdedigen als een vrije keuze.

Cassettes vernietigd

De indoctrinatie is al veel langer aan de gang: in koranlessen en lezingen, in de moskee, op sociale media, zelfs in onze scholen

Dat de islamisten ook muziek als verwerpelijk beschouwen, komt voor velen misschien als een verrassing. Ik ken het verbod op muziek maar al te goed. In Iran werd ons geleerd dat we vooral ‘zedig’ moeten blijven, met het oog op ons leven in het hiernamaals. Dat is in tegenspraak met muziek en vrolijkheid. We mochten alleen luisteren naar melancholische korangezangen die ons deden wenen.

Als we door de zedenpolitie betrapt werden terwijl we naar muziek luisterden, in de auto of zelfs thuis, kon dat zware gevolgen hebben. Auto’s werden in beslag genomen, cassettes vernietigd. Muziek en dansen werden en worden beschouwd als een aanval van het Westen op de islamitische waarden – vrouwen zonder hijab ook.

U denkt nu misschien: ja, maar dat is Iran. Het spijt me, maar het islamisme is niet meer uitsluitend het probleem van islamitische landen. Het leeft tussen ons, zoals in Genk nog maar eens is aangetoond. Het verbaast mij dat sommige mensen de alarmsignalen nog altijd niet ernstig nemen. In koranlessen en lezingen, in de moskee en op sociale media, is de indoctrinatie al veel langer aan de gang. Zelfs in onze eigen scholen.

Ik kan het niet genoeg herhalen: het islamisme is strijdig met onze waarden van gelijkheid, vrijheid en secularisme. De islamisten willen uiteindelijk de wereld overheersen, zoals hen beloofd wordt in hun religie.

Een varken in het hiernamaals

Het gemakkelijkste doelwit van hun ­indoctrinatie is de jonge generatie, de toekomst van ons land. In de koranlessen voor kinderen circuleert een bekend Franstalig Youtube-filmpje waarin gezegd wordt dat mensen die naar muziek luisteren in het hiernamaals een varken worden. Dat vinden die kinderen natuurlijk verschrikkelijk.

Ook de ouders gunnen hun kinderen niet altijd een kritische blik op de misda­dige intenties van de islamisten. Nog maar aan kritiek dénken is al taboe. Zoals ons op school werd geleerd: wie durft na te denken over het bestaan van god, is een kafir (ketter) en gaat naar hel. Kunt u zich voorstellen wat voor een stress dat geeft in zo’n kinderhoofdje? Onder het mom van vrijheid van godsdienst leren ook islamisten in dit land onze kinderen om afstand te nemen van deze samenleving, om ze te verafschuwen zelfs en uiteindelijk aan het wankelen te brengen. Werk niet waar je niet op tijd kan bidden. Werk niet waar je geen hoofddoek mag dragen. Luister niet naar muziek. Die beperkingen van de sociale vrijheid werken de segregatie in de hand. En ze zijn nog maar het begin.

We moeten onze kinderen weerbaar ­maken, ook en zeker kinderen uit islamitische gezinnen. Hen leren om kritisch  te kijken naar hun religie en om zelf uit te maken welke religieuze principes tegenstrijdig zijn met de Universele Rechten van de Mens. We moeten wijsheid verspreiden en de opvoeding van ons nageslacht zelf in handen nemen. Tegelijkertijd moeten we onze democratie weerbaar maken tegen alles wat haar bedreigt. We mogen nooit toelaten dat islamisten de instrumenten van de democratie gebruiken om haar te ondermijnen.

 

ACC

Ik heb de gewoonte gekregen om op de autostrade de auto via ACC te laten rijden.  ACC staat voor Adaptive cruise control. Hierbij wordt de snelheid van de wagen aangepast aan wat er voor jou gebeurt. Ik stel van zodra ik de autostrade in Merelbeke oprijd de ACC in op 130, een snelheid die vanwege de drukte op de weg vrijwel nooit gehaald wordt. Een eerste deel file, meestal een paar minuutjes, is net na de oprit van Aalst. Dan gebeurt het wel al eens dat de auto maar een 40-50 km/h meer haalt. Of zelfs al eens stilstaat.

Een volgende stukje aanschuiven is vanaf Ternat tot aan Groot Bijgaarden.

Tussen deze 2 stukjes file wordt er meestal ook niet sneller gereden dan een goede 100 km/h. Ik laat hier de cruise control dus zijn ding doen en hou het de snelheid niet zo hard in de gaten. Natuurlijk blijf ik wel aandachtig het verkeer volgen want je weet maar nooit. En ook met de aan de rechterkant voorbijstekende motards is het wel eens opletten geblazen. Deels daardoor blijf ik dan ook op het derde(*), meest linkse, vak rijden.  Bijna iedereen blijft op dit stuk op zijn rijstrook.

Deze morgen zat er al even een audi in mijn gat te duwen,  Meneer den Audi wou duidelijk passeren maar ik achtte dit niet echt nodig. Volgen zult gij! Wat heeft het hier voor nut om één wagen op te schuiven? Maar Meneer Audi zag plots een kansje op de middenste strook, stoof daarop en stak mij voorbij om dan zijn plaatsje net voor mij in te nemen. Ik nam de controle van de ACC over en diende te remmen. De ACC doet dat uit zichzelf maar toch remde ik zelf. Het is nog altijd de macht der gewoonte.

Ik trok dan ook maar eens met mijn lichten naar mijn voorligger. Een witte Audi A7. Mooi zondermeer.

En zo kwamen we samen aan in het stukje file vanaf Ternat. En daar zag ik mijn kans om Meneer Audi A7 via zijn rechterkant te nemen. Ik reed dus naar het tweede rijvak en kon hem makkelijk voorbij steken. Niet zonder dat ik even mijn raam opendeed om hem erop te wijzen dat ik vond dat zijn nek nogal dik was. Agressieveling die ik ben.

En zo vervolgde ik mijn weg op het middelste rijvak tot Groot Bijgaarden zonder Meneer nog gezien te hebben.

(*) eerste-, tweede- en derderijstrook: de telling in belgië gebeurt vanaf de buitenberm. In andere landen telt men vanuit de middenberm.

 

 

 

Moet er nog koffie zijn?

Stoppen met iets, het lijkt mij meestal heel eenvoudig. Zo was het voor mij niet zo heel moeilijk om, nu 14 jaar geleden te stoppen met roken. En ik rookte behoorlijk veel.

En zo was het ook niet eens zo moelijk om, nu een 10-tal maand geleden te stoppen met alcoholbevattende drankjes te nuttigen.

Zo moeilijk is het dan wel om te stoppen met koffie drinken. Nochatns denk ik steeds na het eerste koffietje hetwelk ik na het opstaan nuttig dat dat het eerste en het laatste voor die dag zal zijn. Zeker als ik dan nog naar het werk in Brussel dien te rijden en dus ongeveer een uur en een kwart in de auto zit. Er was zelfs een korte tijd dat ik koffie mee had in de auto. Maar ik morste één keer koffie terwijl ik al drinkend aanschoof in de file dat ik die drinkpul niet meer meeneem.

En dan volgt de routine op het werk. Aankomen tussen half zeven en kwart voor zeven. De lift nemen tot op het derde en de laptop vastklikken op de docking station en aanzetten.

Brooddoos, banaan en ander fruit uithalen. Tegen dan kan ik mijn wachtwoord ingeven op de pc en vervolgens stap ik naar het sanitair om van daar uit mijn weg te vervolgen naar de koffiemachine.

Hop, we zijn vertrokken. Tegen dat de eerste collega aankomt, zo een half uur na mij, ga ik voor mijn derde koffie. En dan begint het te knagen. Alé nog eentje. En dan spa ofzo. Maar tegen dat het dan kwart voor acht is zit ik aan nummer 6 of 7 ofzo.

Nochtans heb ik niet onmiddellijk de behoefte om er na de rit nog te drinken. Het is eerder de gewoonte denk ik dan. Maar eens ik die eerste op het werk gedronken heb dan volgen de volgende elkaar al snel op. Te snel. Zelfde als ik thuis werk. Dan is de bron dichtbij na het eerste kopje en zal ik al snel een volgende halen. En nog één en ngo één en … .

Een vervelend gevolg is dan ook dat ik mij vrij vaak van de tevelen aan opgenomen vocht dien te ontdoen. Dat kan dan wel om het half uur zijn. Of soms nog sneller.  En ’s middags, als ik geen koffie drink, dan begin ik hoofdpijn te krijgen. Dan toch maar terug een koffietje? En zo wordt het natuurlijk ook avond. Na het avondeten, dan ook nog maar een koffietje? Met een koekse natuurlijk. Of een stukje chocolade.

Kijk, morgen probeer ik het eens zonder.  Maar ik vrees dat ik dan vrij snel op cola zero zal overschakelen. Want Cola zero dat lijkt wel mijn nieuwe verslaving te worden. Verdoemme.

 

Terwijl ik deze blopost schrijf heeft Stubru de platen Where is my mind en Not an addict gespeeld. Toeval. Niet?

kschoice

Deraf

Zo één van de leuke voordelen van vroeg beginnen werken en dus ook om vroeg thuis te zijn is dat je je tegen half vijf al kan gaan douchen en vervolgens losse kledij kan aandoen. Gisteren was dat niet anders.

Voor dat ik de douche indook besloot ik ook om dat beetje haargroei op kin en boven de mond een beetje te trimmen. Omdat de haartjes alle kanten opspringen bij het gebruik van een tondeuse leg ik (wc)papier in de lavabo en met mijne kop een beetje naar beneden begin ik dan aan de trimbeurt.

Ik weet nu niet direct hoe het komt maar ik vond dat ik nogal vrij veel haar op het papier zag vallen. Ik richtte mij even op zodat ik mezelf in de spiegel kon zien en ja hoor, er was een flinke hap haar verdwenen. Alles eraf dan maar.

Ik besloot om er niets van te zeggen aan de huisgenoten want dit zou toch genoeg opvallen. Niet dus. Ze zouden het dan wel zien terwijl we aan het eten zijn dacht ik. Maar dat was buiten de zoon gerekend. Die zag het wel onmiddellijk toen hij van school thuiskwam. En hij kon dan ook zijn mond niet houden en vroeg aan de dames in huis wat er nu veranderd was aan mij. Beiden kwamen vol verwondering naast mij staan als was David Beckham, George Clooney of  Brad Pitt (*) in eens in huis gekomen.

‘Hoooo je lijkt wel 10 jaar jonger’ was één van de eerste dingen die ze uit konden spreken.

Toen die avond een vriendin van de vriendin, dus ook wel een beetje een vriendin van mij, binnenkwam, zag die het wel onmiddellijk. Wat ze precies zei weet ik niet meer maar dat het haar wel opviel spreekt boekdelen.

(*) Schrappen wat niet past.

Camionettes

Camionettes op de autostrade, dat zijn de nieuwe cowboys op de weg.

Ik kom er vrij veel tegen ’s morgens in alle vroegte. En het zijn veelal dezelfde. Veel aannemers, decorateurs-schilders, liftenherstellers, glazenwassers en elektriciens.

Camionetten, vooral de nieuwere dan, hebben veel meer kracht gekregen. En die mannen – en vrouwen? – die zo een ding besturen lijken wel heel veel haast te hebben. In veel gevallen zijn het kleine zelfstandigen die, op vraag van één of andere architect uit hun streek, hun ding in het Brusselse moeten gaan doen.

Iedereen wil natuurlijk zo snel mogelijk op het werk zijn, maar die camionettes, wel die kunnen er wat van. Ze lijken wel te schaatsen over de autostrade. Aan alle kanten zie je ze rijden. En hangt er nu nog een remorque achter de camionette, het zal ze worst wezen.  En op zo een remorque liggen dan buizen , schoppen, stenen, puin, … . Op de camionette zelf ligt er ook wel al eens een ladder of ander aannemersmateriaal.

Als ik achter zo een camionette, al dan niet – maar vooral met  – remorque rijd dan heb ik toch altijd wat schrik dat er daar eens iets gaat af vliegen. Zeker door de manier waarop die gasten met hun voertuig rijden.

Neemt natuurlijk niet weg dat het nog steeds een grote luxe blijft om met de auto naar Brussel te kunnen rijden om te gaan werken. Een mens moet tenslotte altijd waakzaam zijn op de weg.

 

 

 

 

 

Fuffen

Onze kleinste, nu net 2 jaar 10 maand kan wel eens boos zijn. Of gewoon tonen dat het hem niet aanstaat. En dan zegt hij veelal dat we iets niet mogen doen. ‘Nee, niet pwaten; neen niet lachen; neen niet kwiebelen, neen niet…’.

Toen ik hem onlangs al spelende wou sussen en hem zodoende op mijn arm had en zachtjes in zijn gezicht blaasde – daarbij ffffff geluidjes makend – zei hij  “Neen, niet fuffen.”

 

 

Vers van de pers

Toen we verhuisden naar de woning waar ik nu nog altijd woon hadden we een aimabel man als buur. Hij was begin de  zeventig maar nog steeds heel erg bezig. In zijn atelier ondermeer. Want onze buurman was ook een kunstenaar. Ik schrijf inderdaad in de verleden tijd, maar daarom niet met minder ontzag. Gaston, want zo was de man zijn naam was net weduwnaar geworden toen wij daarnaast kwamen wonen. We werden al snel in zijn woning uitgenodigd en kregen, naast een hapje en een drankje ook een soort van rondleiding. Want zijn huis was niet zomaar een huis, neen dat was het huis van een kunstenaar. Met een heus atelier waarin talloze van zijn kunstwerken stonden.

Gaston verliet ons evenwel, nu goed twee jaar geleden. En in de tussentijd tot nu kregen we nieuwe buren. Altijd spannend, maar ons rees ook de vraag over wat er precies met dat atelier zou gebeuren. Een zeer grote living van maken? Een extra supergrote badkamer, dressing en slaapkamer?

En zo leerden we het jonge koppel Pieter en Tine kennen. Vrij snel bleek dat ze toch wel een zeer leuk idee hadden voor het atelier waar Gaston zaliger zijn kunstwerken in voltooide.

Tine, die nog niet zo lang geleden mama is geworden, is een fotografe. Niet zomaar een fotografe, maar een fotografe van vers geborenen – new born zoals dat zo mooi heet.

En na een paar maanden van hard werken in de woning en in het atelier is het nu vrijdag het moment supreme voor dit jonge, toffe koppel. Dan zal het atelier door middel van een opendeuravond plechtig ingewijd worden. De studio krijgt ook de perfecte naam mee. Studio Gaston.

Wij, de buren, wensen hun dan ook heel veel succes toe met vele practhige fotoshoots van baby’s.

De website komt er al ras aan.

Met de trein zou je…

Ondertussen doe ik de verplaatsing van en naar het werk nu al een 4-tal maand met de auto.

En afgelopen vrijdag 20/10 was zo één van die dagen dat ik dacht ‘zou ik nu niet beter af zijn om de verplaatsing met de trein te doen’. Het was immers kweetniehoehard aan het regenen, die vrijdagmorgen omstreeks half zes.

En dan kom je na een uur en tien minuten rijden op het werk aan en kijk je nog eens op de website van de Nmbs hoe het nu precies zat met die trein.

Autogewijs:

Vertrek 05.30.

Aankomst tussen 06:35 en 06:45

Gratis parkeren (parkeerschijf niet vergeten) terug in auto rond 15u05 en om 16:10 in Eeklo. (thuis, jongste zoon afhalen of boodschap aan het doen)

Treingewijs:

Optie 1:

Ik zou een trein kunnen nemen in Eeklo om 05.11; Parkeren geen probleem op dit vroege uur.

Hiermee zou ik omstreeks 06.35 in de Noord aankomen. Op moment van opzoeken was er echter 12 minuten vertraging op dat traject. Dus aankomst om 06:47; Neem daar dan nog een 5-tal minuten stappen bij en ik ben iets voor zeven op kantoor.

Hiervoor zou ik dan om 04.50 thuis moeten vertrekken, tien minuten voor het uur hetwelk ik nu uit bed stap.

NO GO. Ik zoek zelfs de terugreis niet meer op.

Optie 2:

Ik rij naar Gent om daar een redelijk dure parkeerplaats te gaan innemen. Trein om 06.11 om dan om 06.48 in Brussel aan te komen. Bij schrijven deze bedraagt de vertraging 5 minuten. Dus terug tegen 7 u op kantoor. Hier zou ik dan op mijn gewone uur kunnen opstaan en tegen half zes thuis vertrekken.

NO GO: het is vrij duur om in Gent te parkeren. En ook ’s avonds zal het best wel druk zijn om vanaf Gent Sp te vertrekken met de auto.

 

Optie 3:

Zoals voorheen, met de auto naar Aalter, parkeren zal wel lukken op dit vroege uur.

Vertrekken in Aalter om 05:48. Dat moet ongeveer lukken als ik om 05.30 thuis vertrek.

06.48 in Brussel noord. Zonder vertraging. Op moment van schrijven hebben de treinen aalter – Brussel tussen de 10 en 23 minuten vertraging. Iets voor zeven op kantoor dus. Terugreis vangt aan om 15u12 en ik ben om 16:13 in Aalter. (als alles…) Tegn 16.35 in Eeklo.

Deze optie overweeg ik om komende winter te doen. Wel wetende dat een treinrit mij dan 16 euro H/T kost.

 

Stofzuigen

Ik weet niet de hoeveelste post het op dit blog is over een stofzuiger maar het kan al tellen.
We kochten dus nog maar eens een nieuwe stofzuiger. Ik had via een wedstrijd van Dyson een waardebon twv 47% gewonnen. 47% op het aankoopbedrag van een nieuwe dyson. En dat kan natuurlijk al tellen.

De dirt devil dewelke we als laatste  hadden heeft wel een goede zuigkracht maar het is en blijft vervelend om het spel in gang te steken. Uithalen, stekker insteken en de draad uitrollen.  Overal tegenaan botsen, zowel met de bak als met de darm. Pf, een mens zou het zich ontzien om te stofzuigen. En zo een stofzuiger weegt dan ook nog behoorlijk veel dus is het een hele klus om die naar boven te brengen.

Het grootste probleem van de dirt devil was deze keer echter de zuigmond. Het was echt geen plezier om er de dagelijkse stofzuigbeurt mee te voltooien.  Dagelijks hoor ik je denken. Ja, toch wel. Beide ouderen thuis zijn nogal propere mensen. Zelf kan ik er niet al te goed tegen dat er vuil ligt op de mat in de living. Of op de vloer in de rest van de woning.

Een rondvraag op twitter maakte er mij niet echt wijzer op of de Dyson stofzuiger dan zo een goed machine was als gesteld in de vele reclame die het merk maakt.

De dag na de bestelling werd de dyson V7 absolute reeds geleverd.


Die avond nam ik even de tijd om de diverse onderdelen te bekijken en om de handleiding diagonaal te lezen. Omdat zo een dyson snoerloos is diende die dus opgeladen te worden. Een werk van goed 2,5 uur volgens de handleiding.

Toch bleek de batterij enigszins opgeladen te zijn. Dat bleek toen ik de motor aan de steel bevestigde en daarbij de drukknop om te zuigen indrukte. Wow, dat was even schrikken.
Dus snel het tapijt op en toch wel onder de indruk van wat er reeds in de opvangbak terecht kwam. Helaas kwam er aan het zuigen snel een eind zodat de batterij dan toch opgeladen diende te worden.

Daags nadien kon de eerste volledige zuigbeurt dan gebeuren. En die was zeer intens. Een waar genot.
Zeer tevreden over de zuigkracht en het gebruiksgemak van de Dyson. Ook weegt dat ding nauwelijks 2 kilo waardoor het heel makkelijk mee naar boven kan om daar ook de nodige werk te doen.

En boven dat gebruiksgemak staat dan ook nog eens dat de kinderen de dyson heel graag gebruiken. Daar waar het voorheen eerder zagerij was over het feit wie er nu eens zou stofzuigen, zouden ze nu elk zo een stofzuiger kunnen gebruiken.

Hopelijk blijft de motor zijn zuigkracht behouden want dat is naar het schijnt nogal eens het probleem bij Dyson.

Geen felle lichten

Weet je nog, niet zo heel lang geleden schreef ik iets over felle lichten die mij parten speelden als ik met de auto rij.

Wel, sinds kort heb ik daar geen last meer van. Het is nu niet doordat ik niet meer met de auto naar het werk rijd; neen dat doe ik zeker nog altijd. Het is en blijft de meest snelle manier om op het werk in Brussel te geraken.

Natuurlijk is het de luxe die de nieuwe wagen mij biedt. Ik zit al iets hoger dan voorheen en tevens lijkt het glas van de auto de lichten van tegenliggers en achtermijrijders wel te absorberen.

Kwestie van aangenaam op het werk te geraken is dat ook alvast een pluspunt.