Sie toe bie Soft

Naar jaarlijkse traditie zal ik de laatste dagen van Juni en de eerste dagen van Juli op en rond de weide van Werchter begeven.

Ik heb mij alvast voorgenomen om volgende groepen te zien:

Op Donderdag:
Within Tempation
Blink 182
Elbow (en ondertussen eens naar Netsky gaan kijken)
En natuurlijk The Cure (die een best off brengen waar ik zeer zeker naar uitkijk)

Op Vrijdag (we dienen precies niet zo vroeg op de weide te zijn, maar wat een programma)
17.00: Gossip
Jack White
dEUS
Pearl Jam

Op Zaterdag
‘t Hof van Commerce
Black Box Revelation
Simple minds (in the Barn)
Kasabian en een stukje Ben Howard in de marquee
Mumford and sons
Editors

Zondag tenslotte
The Vaccines
Noel Gallagher’s high flying birds
Florence and the machine
Snow patrol
RHCP

Op maandag
De kinderen

Kasabian, opgericht in 1999 en hun groepsnaam halende van Linda Kasabian, de dame die kroongetuige was tegen Charles Manson, leerde ik pas echt goed kennen in 2009. Toen hoorde ik Fire (I’m on fire) regelmatig op de radio weerklinken. Toen ook een volgende single ‘Where did all the love go’ voor mij een schot in de roos was wou ik ze absoluut zien op Rock Werchter 2011.
Met onze vaste groep festivalgangers zijn we helaas geen vroege vogels op de weide. We komen daar meestal maar rond 18/19 uur aan. Maar Kasabian speelde reeds om 16 uur wat maakte dat ik als enige vroeger dan gewoonlijk naar de wei vertrok.
Dankzij het vroege uur was het voor mij mogelijk om behoorlijk dicht bij het podium te gaan staan.

Dat ik ondertussen fan geworden was van de groep moet ook de mensen van adhese niet ontgaan zijn. Zo kreeg ik de vraag of ik interesse had om de nieuwste van Kasabian, Velociraptor toegestuurd te krijgen. Daar kon ik, als muziekliefhebber, uiteraard geen neen tegen zeggen. En zo geschiedde het dat het album hier nu naast mij op tafel ligt terwijl het cdtje voor een vierde keer door de boxen weerklinkt.

Vanaf de eerste song ‘Let’s roll just like we used to’ neemt de iet wat klagerige en speciale zang van Tom Meighan je mee doorheen een variatie van muziekstijlen. Soms traag, dan weer snelle rock (de titeltrack Velociraptor), beetje zweverig (ja voor La Fee verte durf ik zelfs een vergelijking aangaan met muziek die The Beatles wel eens pleegden te spelen), oosters getint (toch een beetje een stijl die frequent voorkomt bij Kasabian en niet verwonderlijk als de titel van de song ‘Acid Turkish bath’ is) en dan weer met synthesisers bezaaide liedjes.
‘Day’s are forgotten’ kreeg al heel wat airplay en andere nummers hebben zeker de mogelijkheid om iets te betekenen in de huidige hitlijsten. Zo tip ik vooral op re-wired als volgende single.

Bekijk hier een interview met de groep over hun nieuwste album.

Toen ik het album voor een eerste keer gehoord had, was ik wat in de war door al die verschillende stijlen. Maar nu, en zo hoort het ook, vind ik het een aangename wandeling.

Muziek, als ik wakker ben dien ik muziek te horen.
‘s Morgens word ik wakker met muziek. Van zodra ik in de badkamer of beneden ben dan zet ik sowieso de radio aan.
In de auto, op de trein, op het werk, … steeds is er muziek rond mij. Ik functioneer niet zonder muziek (net als dat ik niet functioneer zonder mijn ochtendelijke koffies).

Muziek kan echter wel heel hard op mijn zenuwen werken. The subs bijvoorbeeld die ‘s morgens vroeg door de boxen schallen. Oh, het ligt wel aan mijn ouder worden en aan studio brussel zeker, want dat is vooralsnog de enigste zender – tenzij ik sport wil horen- waar ik de radio op posteer.

Dus ook ‘s avonds, na de dagtaak en voor de avondtaak staat de radio bij ons op. Op Studio Brussel, of ik pleeg al eens een cd in te steken gezien het na zeven uur toch geen luisteren meer is naar stu bru, maar eerder mee springen op je stoel. En laat dat nu net het uur zijn dat we men z’n allen aan tafel zitten om te eten.

Die cd’s zijn echter ook niet echt van toepassing tijdens het avondmaal en daardoor speel ik nu al een geruime tijd met het idee om licht klassieke muziek te laten afspelen, cd gewijs.

Hebben jullie aanraders van lichte klassiekers om zo tijdens het avondeten op de achtergrond te laten spelen?

De Afrekening, de beste lijst ter wereld, heeft alweer een nieuwe cd uit.
Ik heb er een tiental, van die afrekenings cd’s.
De laatste jaren heb ik dan vooral ‘Het beste van de Afrekening’ aangeschaft terwijl in mijn cd collectie ook de afrekening 1 tot en met 4 aanwezig is.

Voor de 50 ste Afrekenings cd brengt stu bru nu een jubileum versie op de markt, te samen met een cd die ze de misrekening noemen.
Op de misrekening staan pareltjes van zogenaamde ééndagsvliegen.

De tracklist leek me best ok dus ik dacht, die cd wil ik nu ook wel.

Maar toch ga ik de cd niet kopen. Reden? James Blake staat er op te bleiten.
Ik kan er echt niet aan doen, maar dan is het wel goed geweest voor mij. Ik kan er niet tegen.

Of ik moet de cd rippen en opnieuw branden zonder dat onding erop.
Ondertussen kan ik dan ook Cassius en Jamie Woon achterwege laten.

Doen jullie dat wel eens, een cd rippen en vervolgens opnieuw branden met enkel de tracks die je goed vindt?

Echt, tegenwoordig start ik toch zooooo moeilijk aan de dag. Opstaan is in feite nog nooit mijn ding geweest en vandaag had ik daar nog meer last van.

Maar ik kwam op mijn werkplek, gewapend met een koffie en zette zoals gewoonlijk de radio aan.

Knal boem, Bloc Party met Banquet. En ik werd ineens opgewekt en content.

En dat het vrijdag is zal er ook wel iets mee te maken hebben zeker want straks mag ik de kindjes terug gaan afhalen.

Ik heb het wel voor Mintzkov. Toen ik onlangs zag dat ze op het kneistival zouden spelen kon ik het niet laten om dat festival te bezoeken.

Rune en Elle die waren ook mee. Een drietal jaar geleden zagen zij hun eerste concert. Dat was Mintzkov toen ze in Eeklo speelden.

Gisteren signeerde Philip Rune zijn nieuw T-shirt zowaar.

Dat we daarna ook nog Zornik aan het werk zagen namen we er absoluut graag bij. Het werd zo een uiterst leuke muzikale avond.

Telkenmale ik het nummer Black Pearl van Harvey Quinnt hoor moet ik aan een nummer van Kings Of Leon denken.

Het nummer Black Pearl vind ik best OK maar toch, die melodielijn tijdens de rustige momenten in Knocked Up van Kings Of Leon is voor mij zo goed als identiek.

Toen ik indertijd de CD Because of the time kocht was ik meteen gepakt door de openingstrack ‘Knocked Up’.


Oordeel zelf:

Kings Of Leon – Knocked Up

Harvey Quinnt – Black Pearl

Harvey Quinnt was trouwens de Poulain van Daan op stubru.

Ik ging eens grasduinen in de muziek uit het jaar 1990.
Waarom nu specifiek 1990? Wel omdat dat het jaar was waarin ik mijn legerdienst in Spich vervulde.

Een eerste herinneringspost gaat over de muziek die ik vooral hoorde tijdens onze opleiding te Brasschaat.

Ik herinner me daar nog een lange slaapzaal met 2 rijen dubbele bedden naast elkaar. Goed voor zo een 40 miliciens.
Op het eind van de kamer, op de vensterbank stond een radio.

Huiver je mee? Of zing je mee?

Elton John: Sacrifice

Lisa Stansfield: All around the world

Roch Voisine deed het toen met Hélène.

Phil Collins: In the air tonight

Verleden week kocht ik de nieuwe van Admiraal Freebee en de nieuwe van K’s Choice.
Op de cd van K’s Choice staat vermeld dat het gaat om een dubbel CD.
Wow dacht ik, ineens 2cd’s van K’s Choice voor de prijs van één.

In de auto stak ik cd 1 in. Na nog geen half uur hoorde ik het eerste liedje van cd1 terug. Ik bekeek de achterkant van het doosje en zag dat elke cd 7 nummers lang is.

Het gaat dus in feite om één cd met 14 nummers, verspreid over 2 cd’s. En dat vind ik best wel vervelend gezien de cd’s op elkaar liggen in het doosje en het dus best wel onhandig is om van cd te veranderen in de auto.

Dagelijks het traject Eeklo – Mechelen moeten doen in barre weersomstandigheden zoals de laatste maanden is niet echt een lachertje.

Ook de muziekkeuze van StuBru valt me ‘s morgens een beetje tegen.
Zoals deze morgen bijvoorbeeld, een oude van Snap gevolgd door iets ouds van The Black Eyed Peas.
Ik zapte al snel naar Radio 1 waar ik een verhaal hoorde over het sociaal drama dat boven de werknemers van de Carrefour hangt.

Toen dat gesprek afgelopen was drukte ik terug op toets 1 van de radio om terug naar Stu Bru te luisteren.
Ik hoorde de eerste zangtonen en die stem kwam me bekend voor.

In de jaren 90 was ik echt verliefd geworden op de stem van Sarah Bettens maar mede doordat Almost Happy mij wat tegen viel en K’s Choice tijdelijk ophield te bestaan, was mijn liefde weggeëbd.
Ook toen K’s Choice vorig jaar terugkwam met de single voor de Music for Life campagne, kon Sarah en haar broer mij niet meer bekoren.

Maar oude liefde roest duidelijk niet en toen ik deze morgen de nieuwe single ‘Come live the life’ hoorde smolt ik meteen.
Ik reed ter hoogte van de Waasland haven en het zonnetje scheen. Zowel buiten als in mijn hart.

Oordeel vooral zelf:
(Indien Youtube niet beschikbaar is of indien het nummer reeds verwijderd zou zijn, op de site van K’s Choice is het nummer ook te horen).