Sie toe bie Soft

Ik heb het wel voor Mintzkov. Toen ik onlangs zag dat ze op het kneistival zouden spelen kon ik het niet laten om dat festival te bezoeken.

Rune en Elle die waren ook mee. Een drietal jaar geleden zagen zij hun eerste concert. Dat was Mintzkov toen ze in Eeklo speelden.

Gisteren signeerde Philip Rune zijn nieuw T-shirt zowaar.

Dat we daarna ook nog Zornik aan het werk zagen namen we er absoluut graag bij. Het werd zo een uiterst leuke muzikale avond.

Telkenmale ik het nummer Black Pearl van Harvey Quinnt hoor moet ik aan een nummer van Kings Of Leon denken.

Het nummer Black Pearl vind ik best OK maar toch, die melodielijn tijdens de rustige momenten in Knocked Up van Kings Of Leon is voor mij zo goed als identiek.

Toen ik indertijd de CD Because of the time kocht was ik meteen gepakt door de openingstrack ‘Knocked Up’.


Oordeel zelf:

Kings Of Leon – Knocked Up

Harvey Quinnt – Black Pearl

Harvey Quinnt was trouwens de Poulain van Daan op stubru.

Ik ging eens grasduinen in de muziek uit het jaar 1990.
Waarom nu specifiek 1990? Wel omdat dat het jaar was waarin ik mijn legerdienst in Spich vervulde.

Een eerste herinneringspost gaat over de muziek die ik vooral hoorde tijdens onze opleiding te Brasschaat.

Ik herinner me daar nog een lange slaapzaal met 2 rijen dubbele bedden naast elkaar. Goed voor zo een 40 miliciens.
Op het eind van de kamer, op de vensterbank stond een radio.

Huiver je mee? Of zing je mee?

Elton John: Sacrifice

Lisa Stansfield: All around the world

Roch Voisine deed het toen met Hélène.

Phil Collins: In the air tonight

Verleden week kocht ik de nieuwe van Admiraal Freebee en de nieuwe van K’s Choice.
Op de cd van K’s Choice staat vermeld dat het gaat om een dubbel CD.
Wow dacht ik, ineens 2cd’s van K’s Choice voor de prijs van één.

In de auto stak ik cd 1 in. Na nog geen half uur hoorde ik het eerste liedje van cd1 terug. Ik bekeek de achterkant van het doosje en zag dat elke cd 7 nummers lang is.

Het gaat dus in feite om één cd met 14 nummers, verspreid over 2 cd’s. En dat vind ik best wel vervelend gezien de cd’s op elkaar liggen in het doosje en het dus best wel onhandig is om van cd te veranderen in de auto.

Dagelijks het traject Eeklo – Mechelen moeten doen in barre weersomstandigheden zoals de laatste maanden is niet echt een lachertje.

Ook de muziekkeuze van StuBru valt me ‘s morgens een beetje tegen.
Zoals deze morgen bijvoorbeeld, een oude van Snap gevolgd door iets ouds van The Black Eyed Peas.
Ik zapte al snel naar Radio 1 waar ik een verhaal hoorde over het sociaal drama dat boven de werknemers van de Carrefour hangt.

Toen dat gesprek afgelopen was drukte ik terug op toets 1 van de radio om terug naar Stu Bru te luisteren.
Ik hoorde de eerste zangtonen en die stem kwam me bekend voor.

In de jaren 90 was ik echt verliefd geworden op de stem van Sarah Bettens maar mede doordat Almost Happy mij wat tegen viel en K’s Choice tijdelijk ophield te bestaan, was mijn liefde weggeëbd.
Ook toen K’s Choice vorig jaar terugkwam met de single voor de Music for Life campagne, kon Sarah en haar broer mij niet meer bekoren.

Maar oude liefde roest duidelijk niet en toen ik deze morgen de nieuwe single ‘Come live the life’ hoorde smolt ik meteen.
Ik reed ter hoogte van de Waasland haven en het zonnetje scheen. Zowel buiten als in mijn hart.

Oordeel vooral zelf:
(Indien Youtube niet beschikbaar is of indien het nummer reeds verwijderd zou zijn, op de site van K’s Choice is het nummer ook te horen).

Berichtje aan de Schuur:

Beste Heer Concertorganisator,

Mintzkov heeft een nieuwe cd uit. Echt wel eens het moment om ze op het programma van uw wereldberoemd festival te plaatsen.

En laat de Admiraal ook nog eens zijn ding doen op één van die podia. Liefst eens op mainstage.

Met vriendelijke groeten,
Uw concertganger die zijn ticket reeds betaalde waardoor je nog meer en nog sneller inkomen kan genieten.

Kijk, Mintzkov op een ander wereldberoemd festival te Eeklo. Een festival dat na één jaar reeds opgedoekt werd.

Toen ik gisteren, samen met de kinderen, enkele kerstboodschappen ging halen voor de familie stapten we de Dream binnen.
Op één van de verlanglijstjes stond een gezelschapsspel en ik dacht het daar zeker te kunnen vinden.
Na een kleine marteling te hebben doorstaan (met 2 kleine kinderen in een speelgoedwinkel wandelen) had ik het spel inderdaad gevonden.
Ik keek eens rond want vond de prijs, 36.75 euro, voor zo een spel toch behoorlijk hoog, maar zag dat de andere bekende spellen zich ook in die prijsklasse situeerden. Zodoende kocht ik het spel dus.

Toen we later die dag in de Supra Bazar liepen kon ik het niet laten om te kijken wat de prijs van Hotel daar was.
En dat bleek net geen 23 euro te zijn.

14 euro verschil, dat kan tellen toch.

Jawel, ze bestaan nog, de blogstokjes. Deze keer kreeg ik er eentje van Margo.

Ik dien aan mijn bloglezend publiek te verkondigen welke liedjes mijn leven zo een beetje oppeppen.
Voor de aardigheid en voor de vaderlandsliefdigheid hou ik het bij de Vlaamse rockscene:

Admiral Freebee: Ever Present
Den Admiraal, al zijn cd’s staan hier op mijn rek. Alé niet al zijn cd’s natuurlijk, wel ééntje van elk dewelke hij uitbracht.

K’s Choice – Believe
Wat keek ik uit naar het verschijnen van het album Cocoon Crash in 1998. En als opener stond daar Believe op.

Ik denk dat ik een klein beetje verliefd was op Sarah (haar stem).

Noordkaap – Wat is kunst
Dit noem ik pas echt knallen.

Arno – Putain putain
Mister ‘staat er al haar op’ opzweper hemzelve.

dEUS – If you don’t get what you want
Tgoh, de muziek van dEUS kan me echt wel torenhoog meenemen.

Ondertussen ga ik naarstig luchtgitaar spelend op zoek naar 5 volgelingen.

Eentje gooi ik richting Houbi, omdat ik weet dat die er een schitterend commentaarlijstje van kan maken.
Eentje naar mede muziekliefhebber dipfico.
Van statistiekenman Bruno had ik ook wel graag eens geweten welke muziek hem oppept.
En zouden ze bij team inventis en team netlash ook naar muziek luisteren? En vooral hebben ze daar een plaatsje waar ze zo een lijstje kwijt kunnen?

Maandagavond, iets voor zes uur. Ik sta klaar om naar Antwerpen te vertrekken alwaar ik het optreden van Muse zal bijwonen.
De telefoon gaat, een kameraad die al de ganse dag ziek is meldt dat hij niet mee gaat naar het optreden.
Ik ga snel de 2 kaarten die in zijn bezit zijn afhalen in de hoop die aan het sportpaleis kwijt te geraken.

Rond half acht parkeren we ons aan de P+R op linkeroever en een kwartiertje later komen we aan het sportpaleis aan.

Ik kom nog maar net de roltrap afgestapt alwaar ik een persoon zie die op zoek is naar tickets. Althans, zo staat op zijn bordje vermeld.
Gezien het mijn bedoeling is om die kaarten snel kwijt te geraken haal ik ze uit mijn jaszak.
De man met het bordje komt op mij afgesneld, kijkt snel naar de ticketprijs (43 euro per ticket), steekt 85 euro in mijn handen en holt naar buiten met de kaarten.

Buiten gekomen zien we de man de kaarten terug verkopen. Met grove winst waarschijnlijk.
Ik heb nu al veel concerten bijgewoond maar het was dan toch de eerste keer dat ik zo overvallen werd door een professioneel kaartjesverkoper.
Nu ja, het was waarschijnlijk ook mijn eerste keer dat ik kaarten bij mij had die nog verkocht dienden te worden.

Benieuwd naar een verslagje van het concert? Peter doet dit zoals het hoort, met de juiste tekst en leuke videobeelden.

Doordat er kinderen ten huize zijn was ik natuurlijk ook geïnteresseerd wie het nieuwe K3-tje zou worden.
Ik stond er niet bij stil dat het gisteren de finale was van K2 zoekt K3 maar al zappend ben ik er dan toch opgekomen. De drie overblijvende kandidates waren net een medley aan het zingen en ze deden dat goed.

Volgens mij is het echt niet toevallig dat een Hollands meisje gewonnen heeft. Neen, integendeel. K3 mag dan al wereldberoemd zijn in Nederland, ik denk dat dit een marketingstunt is die kan tellen.

En ook de afloop van de finale was voorspelbaar. Vlaanderen tegen Nederland. Madelon, het andere Hollandse meisje dat als derde afviel moest er voor zorgen dat het effectief tussen Vlaanderen en Nederland zou gaan.
Want Noa, Vlaams of niet, was van in het begin al de minste van de drie. En toen de 2 K2tjes vertelden dat er maar één meisje het nieuwe K3-tje kon worden was ook al duidelijk dat de finale maar één show gebeuren was waarbij zoveel inkomsten uit smsjes en reclame diende gepuurd te worden.

En nee, het K3 Josje staat hier niet naakt, maar misschien heb je hier wel meer kans.

Komende zaterdag zal ik dan ook gaan kijken in Antwerpen. We zullen het zeker en vast plezant vinden, de kinderen op de eerste plaats.