Categoriearchief: Muziek

Liedje

Bij ons thuis staat tijdens het avondeten en ook tot een tijd daarna vaak Spotify op. Willekeurig kies ik een playlist die door Spotify, op basis van mijn muziekkeuze, samengesteld is.

Ik lees dan veelal een boek, of luister gewoon naar de muziek.  En heel regelmatig passeert er dan eens een vergeten parel. Die parel probeer ik dan meestal op de radio gespeeld te krijgen. En het programma ‘Draaitdoor’, dagelijks op Studio Brussel tussen 12 en 13 uur leent zich daar perfect toe. De plaatjes die dan gespeeld worden zijn voor een groot deel de keuze van de luisteraar. Als die keuze een link heeft met het nummer dat aan het spelen is, dan maakt die keuze dus kans.

Zo hoorde  ik Wires van Athlete via spotify. Nu was het alleen nog zaak om dat nummer aan het nummer te linken dat op dat moment gespeeld zou worden.

Ik vond de link bij het nummer van Chicanes – salt water. Ik tweette dat een Chicane in de F1-autosport voorkomt en dat atleten aan sport doen. Siska keurde het goed en daar weerklonk dit prachtnummer nog eens. En die tekst. Lees hem vooral eens. Of zing hem gewoon mee.

You got wires, goin’ in
You got wires, comin’ out of your skin
You got tears
Making tracks
I got tears
That are scared of the facts
Running down corridors
Through automatic doors
Got to get to you
Got to see this through
I see hope is here in a plastic box
I’ve seen Christmas lights reflect in your eyes
You got wires, goin’ in
You got wires, comin’ out of your skin
There’s dry blood on your wrist
Your dry blood on my fingertip
Running down corridors
Through automatic doors
Got to get to you
Got to see this through
First night of your life
Curled up on your own
Looking at you now
You would never know
I see it in your eyes
I see it in your eyes
You’ll be alright
I see it in your eyes
I see it in your eyes
You’ll be alright
Alright
Running down

E.L.O

E L wie? Dat ken ik niet hoor.

E.L.O! Euh de groep van Mister Blue Sky.

Aaaaah. Maar natuurlijk ken ik dat.

Wees gerust, je bent niet de enige die zo reageert wanneer ik zeg dat ELO toch één van de groepen was waar ik in de jaren 80 nogal veel naar luisterde. Het begon allemaal met een liedje op een verzamel LP uit 1986. De song was Calling America en ik was er zo van gepakt dat ik onmiddellijk naar de toenmalige platenwinkel ‘Matthijs’ in Eeklo reed om mij daar de LP Power of balance te kopen.

In die tijd kocht ik nogal veel platen, bijna al het zakgeld en geld dat bijeen gespaard werd via verjaardagen of nieuwjaren werd daar aan besteed. Zo begon ik cassettes op te nemen voor medestudenten die deze dan voor een prijsje kochten en zo kwam er opnieuw geld in het zakje om veelal platen (of naft voor mijnen brommer) te kopen.

In die tijd gingen we ook regelmatig naar Sluis. En in de platenwinkel aldaar kocht ik nog een plaat van ELO – Greatest Hits.  Mijn budget was immers niet voldoende om de volledige collectie in huis te halen en ik diende toch wat ander materiaal ook te kopen (voor school, weet ge wel.)

Ik moet evenwel toegeven dat ik ze niet meer volg sinds pakweg 1992.  Ik dacht echt wel dat het over and out was met de groep en dat Jeff Lynne al lang zijn eigen ding deed. Neemt niet weg dat  ik heden ten dage nog af en toe eens naar ELO luister. Zo kocht ik via Discogs de LP Balance of power terug en Out of the blue vond ik voor een prijsje op een rommelmarkt. Zelf vind ik het nog altijd heel goed klinken en ook de rest van de huisgenoten vinden het best OK; voor een paar liedjes dan.

Ik erger mij dan ook aan StuBru dat ze maar één song spelen van ELO. En dat is dus, jawel, mister Blue sky.

ELO stond dus op een lijstje bij mij van groepen die ik ooit wel eens live wou zien. Net zoals Doe maar daarbij stond. En Doe maar, die zag ik dit jaar, op de Lokerse feesten.

En nu het beste van al. E.L.O leeft nog en tourt! In September 2018 komen ze zelfs redelijk dichtbij. Naar Amsterdam.

Dat ik dit nu pas te weten ben gekomen. Niets van media heb ik errond gehoord of gelezen. Nochtans hebben ze afgelopen zomer voor 70.000 personen in Wembley gespeeld. Wel even schrikken als je het publiek ziet uit hun dak gaan. Niemand van onder de 70 jaar denk ik.

Snel kijken of al tickets beschikbaar zijn. Blijkt bijna de ganse Ziggo dome uitverkocht te zijn. Nog een paar honderd kaarten. Ow zekers. Bij deze, die voor ons zijn binnen. En ik wou u dat laten weten.

 

Vergeten parel

Voor veel muziekgroepen is streaming van hun muziek niet zo leuk. Daar waar ze vroeger toch wel enige centen puurden uit de verkoop van hun cd’s moeten ze het nu vooral hebben van de opbrengsten van optredens. Geen wonder dat ticketprijzen dan ook steeds duurder worden. En dat ook vinyl al een tijdje aan een opmars bezig is.

Zelf kocht ik vroeger bijna wekelijks een elpee in de jaren 80 of een cd in de jaren 90 – tot een stuk in de nillies.

Maar spotify bracht daar verandering in. Nu ga ik wel nog op zoek naar een stuk vinyl maar het meeste nieuw materiaal dat uitkomt sla ik op in mijn spotify account. Uiteraard een premium account waar ons ganse gezin gebruik kan van maken.

En af en toe laat ik spotify zijn goesting eens doen. Muzieklijstjes gebaseerd op mijn smaak. Hierdoor kom ik wel al eens een vergeten parel tegen. En die wil ik graag met jullie delen.

Deze song kwam ik tegen toen we afgelopen zomer op reis waren in Egypte.

Collective soul – Shine

“Shine”

Give me a word,
Give me a sign.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

Lay me on the ground,
Or fly me in the sky.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

Love is in the water,
Love is in the air.
Show me where to look,
Tell me will love be there?
Will love be there?

Teach me how to speak,
Teach me how to share.
Teach me where to go,
Tell me will love be there?
Love be there?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

Give me a word,
Give me a sign.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

Lay me on the ground,
Or fly me in the sky.
Show me where to look,
Tell me what will I find?
What will I find?

(Yeah)
(Yeah)
(Yeah)
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down
Whoa, heaven let your light shine down

I’m gonna let it shine
I’m gonna let it shine
Heaven, let your light
Shine on me

Oh, yeah,
Yeah
Heaven, let your light
Shine on me

(Shine) Shine on me, yeah
(Shine) C’mon and shine

Bootleg

Ik koop graag eens een vinyl plaat. En op de rommelmarkt durf ik dan wel eens in menig platenbak snuisteren. Meestal zie ik onmiddellijk aan de verkoper en aan de eerste plaat in den bak aan wat ik mij mag verwachten.

Zo liepen we ook verleden zondag rond op de rommelmarkt te Kaprijke. ‘We’ dat waren mijn vriendin, mijn broer en vriendin, zoontje Ebbe en ikzelf.

Ook broer Ives zou wel eens een vinylke durven kopen. Toen hij mij vroeg of ik iets specifieks zocht zei ik ‘niet echt, maar dat een Oasiske (what’s the story morning glory) , een Guns n Roseske (appetite for destruction) een Supertrampke (in paris) er wel bij zou mogen’.

Aan een kraam met eerder duur maar wel zeer verzorgd materiaal kwam ik een live elpee van de Guns tegen. Guns n Roses ‘sin city return.

Ik kende de plaat niet maar toen ik zag wat er voor nummers opstonden aarzelde ik niet. Ik keek snel eens naar de plaat zelf en die leek wel (near) mint(*) te zijn. Ook de cover was net geen mint want de lp was niet meer ingepakt. Verkocht.

Toen ik thuiskwam wou ik nu wel eens zien of de betaalde euros een beetje in de normale verhoudingen waren.

Discogs is dan meestal mijn wiki voor de vinyl. Maar daar bleek de lp niet beschikbaar te zijn. Vreemd vond ik. Een klein beetje later vond ik via google dat het om een bootleg gaat.. Ik weet niet of ik hier tevreden mee dien te zijn.

(*) ( gradaties van audio )

 

Doordraaien

Kijk, ik draai graag eens door. En dat doe ik graag samen met enkele anderen. Tijdens weekdagen, zo een uurtje tussen 12 en 13 uur als het kan.

 

Radiomakers moeten steeds inventiever zijn om luisteraars te behouden. Interactief zijn. De luisteraar mee laten bepalen wat uitgezonden wordt. En de radiozender waar ik zo goed als altijd naar luister doet dat goed op muzikaal gebied. Daar waar het bij Radio één vooral over meepraten gaat over de dagelijkse voedseldriehoeken, hoofddoeken op het werk of andere politieke items gaat het bij Studio Brussel vooral over de muziek. Zo zijn er diverse items tijdens de uitzendingen waarin de luisteraar betrokken wordt. De ene keer te veel de andere keer te weinig maar je kan moelijk voor iedereen tegelijk goed doen.

[Draaitdoor]

En dat doordraaien dat gaat over een programma op die zender hetwelk tijdens niet verlofperiodes uitgezonden wordt.

Het concept is eenvoudig; Er wordt een plaat gespeeld en bedoeling is dat de luisteraar er een volgende plaat aan linkt. Er moet ergens een verband zijn tussen de plaat die gespeeld wordt en de plaat die er aan gelinkt wordt. Eenvoudig voorbeeld: Black van Pearl Jam wordt gespeeld en de link voor de volgende plaat is Paint it Black van de Rolling stones. Het kan ook veel verder gezocht worden, jij als luisteraar bent vrij van te zoeken waar je wenst. Wat er uiteindelijk gespeeld zal worden, wordt bepaald door de radiomakers.

En dat interactieve is best wel leuk. Zo kan je via twitter jouw volgende plaat kenbaar maken. Dit doe je door middel van de hashtag #draaitdoor aan jouw tweet toe te voegen. Ik zelf laat mijn kommeke soep in de refter van het werk er meestal voor en eet zo mijn boterhammetjes aan de computer. Gewoon omdat de interactie met andere luisteraars leuk is. De muziek is niet altijd top maar de soort van spanning of het al dan niet jouw liedje zal zijn maakt het dus een leuk programma. Best wel leuk omdat je dan via twitter kan volgen wie welke plaat suggereert. Gewoon de hashtag draaitdoor volgen en hop daar heb je de suggesties. En zo leer je ook wel andere twitteraars kennen. En maak je er een soort van wedstrijdje van. Of tweet je al eens ‘Kijk zie, jouw suggestie wordt gespeeld ‘ ;  ‘de koning van draaitdoor!’; ‘Oooh, nu dacht ik dat het jouw plaatje ging zijn, net niet..’ etc. Niet echt waaaw allemaal, maar leuk. Is het niet @KrsLmrcht ; @mattvanleeuwe, @domi_en_thomas , @elledewee, …

Zelf heb ik een lijstje liedjes opgelijst in een kladblok bestandje. Een lijstje van liedjes dewelke ik wel graag nog eens zou horen en waarvan ik hoop dat ik ze op één of andere manier kan linken aan een voorgaande plaat.

Linken kunnen ook doorgestuurd worden via sms (0.5 eur/sms) of sinds vrij kort ook via de stu bru app op de smartphone.

En daar wringt nu het interactieve schoentje. De app, best wel handig want het kost je geen 0.5 euro meer om iets aan Studio Brussel kenbaar te maken, is nogal asociaal. Die app is er evenwel al langer maar die wordt tegenwoordig veel meer gepromoot.

’s Morgens, iets voor half zes pleeg ik wel eens de app te gebruiken om de stubru crew een goede morgen te wensen en om een plaatje als ‘vroege vogelaar’ aan te vragen doch de hashtag #draaitdoor op twitter wordt duidelijk veel minder gevolgd. Nochtans is de app een asociaal iets. Je ziet niet of jouw berichtje gelezen is. Och toch wel, er staat een vinkje bij jou bericht. En uitzonderlijk zal er wel eens op geantwoord worden door iemand van de radio. Maar niemand, met uitzondering van het team bij studio brussel, ziet wat je stuurde. Gedaan interactie, gedaan plezier.

Daar waar het programma de laatste tijd gepresenteerd werd door een enthousiaste Kim Muylaert werd deze plek terug ingenomen door Siska Schoeters. Ik heb het altijd wel gehad voor de presentatiestijl van laatstgenoemde. ’s Ochtends opstaan met Siska was top. Nu is het dankzij Linde ook nog altijd top.  Maar draaitdoor met Siska is geen top (meer). Neen, sorry hiervoor Siska, maar het lijkt echt alsof ze daar tegen haar zin zit. Ik merk het enthousiasme van weleer niet meer. Mogelijks heeft de tv microbe haar nu nog meer gebeten en ambieert ze duidelijk meer dan een uurtje draaitdoor op onze geliefde zender.

 

 

 

 

Diversiteit

Lees ik in de digitale krant dat er naast dat er heel veel rommel en waardevolle spullen gevonden werd er 112! verschillende nationaliteiten op Rock Werchter waren.

Toch blijf ik al jaren met de vraag zitten of het festival een representatieve weergave is van onze bevolking.

Want wat mij al al die jaren opvalt is dat je daar dus geen enkele allochtoon met een getinte huidskleur ziet. Enfin je weet wel over welke bevolkingsgroep ik het heb. Neen, dat is gelogen, ik zag er een paar. Aan het werk in een voedselkraam waar kebab verkocht werd.

Een hoofddoek dat zag ik daar ook nog niet. Neen, dat is gelogen, ik zag daar natuurlijk al personen met een hoofddoek maar niet omdat het moet van de man of van hun geloof. Of van gelijk wie.

We maakten deze editie dan eerder al lachend de bedenking dat er ons weinig kon gebeuren want dat een mogelijke terrorist wel direct herkend en dus onderschept zou worden.

 

 

Zwanger

Lap, ik heb jullie aandacht. Neen, we zijn niet zwanger. Hoewel ik dat op de afgelopen editie van Rock Werchter toch wel even dacht. Maar dan dat ik zwanger was.

Het zit zo. Je weet natuurlijk dat ik al een tijdje geen alcoholhoudende dranken meer drink. Niet uit principe, niet uit van moeten, of een ander veelgestelde vraag; neen gewoon omdat ik best wel zonder kan en dat ik mij evengoed of zelfs beter amuseer.

Voor aanvang van RW17 had ik dan ook geen idee of ik al dan niet bier met alcohol zou drinken. Ik dacht dat er geen jupiler 0,0 zou aangeboden worden op de festivalweide maar een tweet naar @RockWerchter leerde mij dat er aan de Apero, naast The Barn, alcoholvrij bier geservereerd zou worden.

Op de afbeelding hierboven is onze vaste staan-zit-lig en afspreekplaats aangeduid door de pijl. De weg naar de apero is aangeduid in rood.  Omdat ik enkel weet had dat er daar dus Jupiler 0.0 geserveerd werd ging ik  de eerste dag, de drukte trotserend, tot daar. De Apéro bleek een ingerichte hard-grounded locatie te zijn waar in meerdere bars diverse bieren/wijnen en andere dranken genuttigd kunnen worden. Tevens werden er ook diverse hapjes aangeboden onder de vorm van aperitiefschotels. En de dranken werden in glas aangeboden; op Rock Werchter! Drank in glas! Santé mijn ratje.

Maar het glas kon niet mee de wei op zodat je het drankje daar diende te nuttigen. Ik bedacht mij al dat ik er niet te vaak zou komen en dat dit dan maar een biervrij festival zou zijn voor mij.

Later op de dag wandelde ik langs de North West Falls, tot aan de Brewery, de party zone van Studio Brussel. Dit is de blauwe lijn op het kaartje. En daar keek ik op dat er ook Jupiler 0,0 geserveerd werd. Dit keer evenwel in een plastiek bekertje wat maakte dat ik het dus de weide mee op kon nemen. Er ontging mij een vreugdedansje al was dat eerder door de beats die aan de brewery geserveerd werden.

Telkenmale, maar dan ook elke keer, werd ik door de persoon die de Jupiler tapte gewezen op het feit dat dit een Jupiler 0,0 was wat ik bestelde. En elke keer zei ik dat ik dat wist en dat ik anders geen bier drink. En bijna telkenmale maar dan ook bijna elke keer vroeg er mij iemand of ik die dag nog met de auto diende te rijden. En elke keer zei ik, neen ik drink anders geen bier. Of het moet die ene keer geweest zijn dat ik zei dat ik ooit zwaar verslaafd was aan alcohol en nu niet meer mocht drinken van de dokter. En dat ik daarna zwaar aan de pillen had gezeten en dat ik dat ook niet meer mocht doen…

Qua snelle bediening kon dit we tellen, de weg naar de bar was redelijk lang maar het aanschuiven om een jupiler 0,0 te verkrijgen was quasi nihil. Wat zeg ik, quasi? Neen, het was nihil. Ik diende nooit te wachten tenzij er iemand voor mij een paar pinten vroeg – er vervolgens op gewezen werd dat het 0,0 was en dan zei ‘ge zijt niet goed wijs zeker, dat moet ik niet hebben’.

Nieuwsgierig als ik was wilde ik wel eens weten of de verkoop van het alcoholvrije bier goed zat.  En als antwoord op die vraag kreeg ik dat het vooral zwangere vrouwen zijn die dit bier drinken.

Voor mij is het alvast een positief gegeven dat Jupiler dit toch aan de man probeerde brengen op een festival. Hopelijk doen ze hier dan ook mee verder en kan dit uitgebreid worden naar een groter aanbod. Maar ik vrees hiervoor, want op een festival hoort men alcohol te drinken toch? Tenzij je zwanger bent.

 

Ticketmap

Dat het dit jaar 30 jaar geleden is dat ik voor het eerst naar Rock Torhout ging deed mij eens in mijn mapje met tickets snuisteren.
Meestal hou ik de tickets bij van optredens en festivals die ik bijwoonde. Jammer dat het de laatste jaren meestal e-tickets zijn want ik vond de oude tickets wel veel leuker.

Hoewel mijn eerste Rock Torhout in 1987 was dateert het eerste ticket dat ik terugvond van 1988.

Voor het dagticket van 1988 betaalde je toen 850 Bef in voorverkoop. Dat is 21 euro. Een omrekening van die 21 euro in 1988 naar de huidige waarde kon ik niet doen. Er kan op diverse indexaanpassing bereken sites maar terug gegaan worden tot Januari 1990. Vanaf dan zou die 21 euro toen, nu 36,44 euro zijn.  Om terug te gaan naar 1987 kan ik hier ongeveer 1.10 euro bijtellen. = (36,44-21)/27 jaar = 0,55 * 2=1.10

Ticket rock Torhout 1988

Dat maakt dus 37,55 euro voor een dagticket. Doen we dit maal 4 dan komen we aan 150 euro. De prijs die ik vandaag voor mijn 4daags ticket betaalde is: 236 euro. Van drankprijzen heb ik echter geen vergelijkingsmogelijkheden. Ik heb evenwel nog drankbonnen uit een behoorlijk ver verleden maar daar staat geen prijs op.

1994: 1250 Bef; €31 (nu 47.9 euro)
Rock Torhout 94

1995: 1250 Bef; €31 (nu 47 euro)
Rock Torhout 95

1999 (2dagen) 2500 Bef; €62 (nu 89 euro)
Rock Werchter 99

2003 (4 dagen) €108 (nu 143 euro)
Rock Werchter 03

2004 €112 (nu 146 euro)
Rock Werchter 04

2005 €120 (nu 153 euro)
Rock Werchter 05

2006 €132 (nu 164 euro)
Rock Werchter 06

2007 €160 (nu 195,5 euro)

Rock Werchter 07

2008 €165 (nu 195 euro)
Rock Werchter 08

2009 €169 (nu 195 euro)
Rock Werchter 09

2010 €188 (nu 215,5 euro)
Rock Werchter 10

2011 €195 (nu 216,6 euro)
Rock Werchter 11

2012 €195
Rock Werchter 12 (nu 209 euro)

Vandaag: €236.

Pareltje

Zo een twee jaar geleden leerde ik de band ‘The war on drugs’ kennen. Het nummer Red eyes werd al snel een meezinger van formaat en ook de daarop volgende singles klonken goed tot zeer goed.

Gisteren, toen ik in onze badkamer stond om te gaan douchen hoorde ik via het programma Zender op studio brussel opeens een schitterend geluid door de radio klinken. Ik herkende de stem en de sfeer van de muziek doch kon er niet onmiddelijk een groep aan koppelen. Shazam kon dat natuurlijk wel.

En zo wist ik dat het ‘moh natuurlijk’ The war on drugs was. Dit moest ik tweeten.

Presentatrice Michèle Cuvelier deed konde van mijn tweet en ik ging nadien met een lach op mijn gezicht douchen.

Luister en oordeel vooral zelf, de hotshot van stu bru voor volgende week is, als het aan mij ligt,  gekend. Hoewel het eerder een nummer is om 11 minuten lang zalig te relaxen, weg te dromen en te genieten. Ik waan mij op een festivalweide, na een mooie warme dag, zakt de zon langzaam weg. Een rode gloed schijnt over het podium.

The War On Drugs – Thinking Of A Place from Record Store Day on Vimeo.

De top- en flopshot week 03/03 tot 09/03

Beide nummers zijn al even uit maar aangezien het recente karakter van deze rubriek en vooral omdat ik dit nummer een beetje wil steunen als topshot:
Ik heb het nogal voor nummers waarin er naar een soort van climax wordt opgebouwd. Daar is deze laatste van London grammar niet anders van.
The big picture.

De flopshot staat ook al even aan te schuiven:
Als ik in de auto zit, gaat de radio of uit of druk ik op een getal tussen 2 en 6 op de radio. Al mijd ik dan liever de 4 want dat is MnM.

Stuur jullie nummers maar in hé, bloglezertjes.