Tagarchief: poes

Shine on me

Al een tijdje hoor ik het nummer Shine on me van Dan Auerbach – jou wel bekend van The black keys, op Studio Brussel. En het geeft mij, net als vele anderen, een zomers gevoel.

Toen we verleden woensdag iets voor 16 uur onze poes naar de dierenarts brachten was het laatste nummer dat ze kon horen op de radio, deze song.

Dus voortaan is dit haar nummer en met een heel klein beetje goede wil hoor je ook Chicabeeeeee –  Chicabeeeeee in plaats van Shine on meeeee – Shine on meeeee. 🙂

Van mijn hart een steen maken

Verdorie, ik ga moeten hé; Van mijn hart een steen maken.

Chicabee2

Al 16 jaar woont ze bij mij. Die zwarte kat genaamd Chicabee. Geboren op 09/03/2001.Maar de laatste maanden is Chicabee zichzelf niet meer. Ze heeft het aan de schildklier. We hebben geprobeerd met speciale voeding en dat hielp even. Dat is evenwel ook al een tijdje niet meer zo. Ook al eet ze zich verloren ze verliest gewicht. Sinds verleden jaar moet ze zeker al zo een 4kg minder wegen.

Chicabee is dus al langer niet meer zo, hoe moet ik het schrijven, aangenaam. Op elk tijdstip van de dag is er kattengejank, ja ook een kot in de nacht, omdat ze eten wil. De laatste weken probeer ik haar net voor wij gaan slapen nog een zakje voeding te geven, te wachten tot het opgegeten is en haar dan buiten te steken. Dan horen we ze niet altijd als ze buiten staat te janken 🙁
Op moment dat ik dit begon te tikken heeft ze eten gekregen. We zijn nu goed een paar minuten verder en wie staat er al terug te janken. Janken als een kleine kleine baby die eten wil.
Onrustig, dat is ze ook. Binnen/buiten buiten/binnen. Ook steekt ze zich veel we, vinden we regelmatig uitgekotst eten op allerlei plaatsen. Kak vinden we ook hier en daar. En het ruikt enorm. Zo dat als je thuiskomt na het werk wel even dient uit te kijken of er ergens één of ander hoopje ligt. En het huis ruikt dan zeker niet aangenaam.

Nochtans is haar vacht best nog wel verzorgd en komt ze zo heel af en toe nog eens een aaike vragen. Maar het weegt een beetje op ons allemaal. Helaas. Ik ga hard moeten zijn. Maar ik ben zeker dat het de juiste oplossing is. Om ze nog ergens anders naar toe te brengen dan naar de poezenhemel is ook geen oplossing. Dat beestje zal nooit ergens anders meer kunnen aarden.

En nu de stap nemen. *slik* Vandaag, of neen wacht, vrijdag. Of…

 

O ja; waar de naam Chicabee vandaan komt?  Uit de film Nell. Hierin speelt Jodie Foster een bijzonder meisje dat nauwelijks kan praten doordat ze jarenlang werd opgesloten. Nog niet gezien, check it out 😉

Rust zacht, Chicabee.  *pling*

 

Poesje terecht

Nog niet zo lang geleden verscheen er plots uit het niets een klein poesje aan het tankstation, rechtover onze deur.
Gezien wij het diertje zelf niet konden houden gingen we de buurt af om de thuis van het poesje te vinden. Helaas vonden we de thuis niet maar gelukkig wou een iets oudere dame uit onze straat het poesje wel bij haar andere poesjes steken. Mocht er zich evenwel iemand melden voor het poesje dan zou ze daar zeker geen probleem mee gehad hebben.

De dochter had mij gezegd om een briefje te maken waarop een foto van het poesje diende te staan zodat het misschien toch nog terug thuis zou geraken.

En zo gebeurde, zaterdag kwam er een vader met zijn jonge dochter het tankstation binnen en die zagen het briefje hangen. Waarom het kleine meisje, ‘maar kijk dat is onze Musti’.
Samen gingen ze het diertje halen en reden blij gezind terug naar huis.

De mensen waren afkomstig uit Sint Laureins, wat toch al snel een 5-tal kilometer van het tankstation verwijderd is.
Het poesje had zich op één of andere manier, met de camionette van de vader, laten meevoeren.

Klein poesje

Klein poesje

Een klein poesje, dat zag ik deze middag bijna doodgereden worden, recht over onze deur dan nog wel. Daar is een tankstation en het beestje, ik weet niet van waar het ineens kwam, zat bijna onder de wielen van een lichte vrachtwagen – een camionette – zoals wij zoiets noemen.
Vervolgens stak het kleine beestje zich al wenend verscholen tussen een benzinepomp en een emmer die er langs staat. De dierenliefhebber in mij kon dat niet aanzien en ging, samen met de dochter des huizes, dat kleine diertje halen.

Al snel raakte het kleine beestje gewoon aan ons en even dacht ik eraan om het beestje bij ons te houden. Maar toen kwam de grote poes en die bleek er niet gediend mee te zijn. Bovendien dacht ik, we vertrekken binnenkort zelf op reis, we kunnen dat beestje niet op één twee drie huisgewend maken.

Ik twitterde en facebookte er op los om het beestje aan een nieuwe thuis te laten geraken. Ondertussen liepen we ook de straat af om te vragen of het beestje uit één of andere nest kwam.

Dat leek niet zo te zijn,maar een buurvrouw, inmiddels moeder van meer dan een acht kleine poesjes beloofde ons dat ze er wel wilde voor zorgen.

Ons hartje was gerust.